การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อการศึกษาถึงผลกระทบของมาตรการคุ้มครองการผลิตถั่วเหลืองของไทย โดยที่ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจะทำการพิจารณาใน 2 ลักษณะ คือ ประการแรกใครเป็นผู้ได้ประโยชน์และเสียประโยชน์ในระบบอุตสาหกรรมถั่วเหลือง ประการสุดท้ายทำการวัดผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงในสวัสดิการของสังคม อย่างไรก็ตามผลกระทบของมาตรการดังกล่าวจะทำการศึกษาเปรียบเทียบใน 3 กรณี คือ 1) การเก็บภาษีนำเข้ากากถั่วเหลือง 2) การจำกัดจำนวนการนำเข้ากากถั่วเหลืองและ 3) การปล่อยเสรี โดยวิธการวิเคราะห์ทั้ง 3 กรณี จะใช้การสร้างแบบจำลองสมการเกี่ยวเนื่องที่เชื่อมโยงระบบอุตสาหกรรมถั่วเหลือง ซึ่งในการหาคำตอบของระบบสมการจะใช้การซึมมูเลชั่น ผลการวิจัยพบว่ามาตรการคุ้มครองการผลิตถั่วเหลือง จะส่งผลกระทบต่อผู้ที่อยู่ในระบบอุตสาหกรรมถั่วเหลืองแตกต่างกันตามแต่ละมาตรการที่จะใช้ โดยที่การเก็บภาษีการนำเข้ากากถั่วเหลืองจะให้ผลดีต่อผู้ผลิตในตลาดเมล็ดถั่วเหลือง คือทำให้มีการผลิตเมล็ดถั่วเหลืองเพิ่มขึ้น 529.34 พันตัน ในขณะเดียวกันก็ให้ผลดีต่อผู้ผลิตกากถั่วเหลืองทำให้มีการผลิตเพิ่มมากขึ้นเท่ากับ295.10 พันตัน แต่การเก็บภาษีนำเข้ากากถั่วเหลืองจะก่อให้เกิดผลเสียต่อการผลิตไก่เนื้อ โดยทำให้มีการผลิตไก่เนื้อลดลงจำนวน 293.4 พันตันการจำกัดจำนวนการนำเข้ากากถั่วเหลืองจะให้ผลดีต่อผู้ผลิตในตลาดกากถั่วเหลืองโดยทำให้มีการผลิตกากถั่วเหลืองเพิ่มมากขึ้นเท่ากับ 295.10 พันตันนอกจากนั้นการเก็บภาษีนำเข้ากากถั่วเหลืองก่อให้เกิดผลเสียต่อผู้ผลิตไก่เนื้อการปล่อยเสรีจะให้ผลเสียกับผู้บริโภคในตลาดเมล็ดถั่วเหลือง คือ ทำให้มีการบริโภคเมล็ดถั่วเหลืองลดลงจำนวน 549.67 พันตัน ในขณะเดียวกันก็ทำให้เกิดผลเสียต่อทั้งผู้ผลิตและผู้บริโภคในตลาดน้ำมันถั่วเหลืองโดยทำให้มีการผลิตลดลงจำนวน59.90 พันตัน นอกจากนั้นการปล่อยเสรีจะให้ผลดีต่อผู้ผลิตในตลาดไก่เนื้อโดยทำให้มีการผลิตไก่เนื้อเพิ่มขึ้นเท่ากับ 295.00 พันตัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบระหว่างมาตรการการจำกัดการนำเข้าและการเก็บภาษีนำเข้ากากถั่วเหลืองที่มีต่อสวัสดิการ ของสังคมโดยรวมเมื่อพิจารณาจากต้นทุนของสวัสดิการรวมที่เสียไป จากการคุ้มครองการผลิตพบว่าระบบจำกัดจำนวนการนำเข้าก่อให้เกิดผลเสียน้อยกว่าระบบการจัดเก็บภาษีซึ่งแสดงให้เห็นว่า การใช้ระบบการจำกัดการนำเข้าจะให้ผลดีกว่าระบบการจัดเก็บภาษีการนำเข้า