การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงเหตุผล หรือทดสอบแบบเป็นเหตุเป็นผลระหว่างการส่งออก และการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของไทย โดยใช้เทคนิคเชิงเศรษฐมิติตามคำจำกัดความของGranger การทดสอบแยกเป็น 2 ส่วนคือส่วนแรกเป็นการทดสอบหาความสัมพันธ์ระดับมหภาค โดยทำการทดสอบหาความสัมพันธ์ระหว่างการขยายการส่งออก และการเจริญเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ส่วนที่สองเป็นการทดสอบความสัมพันธ์ใน ระดับรายสินค้าหรือรายสาขาที่สำคัญของไทยที่สามารถหาข้อมูลได้ โดยทำการทดสอบหาความสัมพันธ์ระหว่างอัตราการเปลี่ยนแปลงปริมาณส่งออก และอัตราการเปลี่ยนแปลงปริมาณการผลิตของสินค้าชนิดนั้น ๆ แบบจำลองที่นำมาใช้ในการศึกษาหาความสัมพันธ์ ระหว่างตัวแปรทั้งสองนี้เป็นแบบจำลองที่เรียกว่า Victor Autoregression Medel (VAR) การทดสอบสมมติฐานหลักโดยทั่ว ๆ ไปแล้วใช้การทดสอบร่วมเพื่อตรวจสอบชุดของค่าสัมประสิทธ์ของตัวแปรอธิบาย ผลจากการศึกษาพบว่าในระดับมหภาค การขยายการส่งออกเป็นสาเหตุให้เกิดการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ส่วนผลการศึกษาในระดับรายสาขาพบว่า (ก) ในหมวดสินค้าเกษตรกรรม สินค้าที่การขยายการส่งออกเป็นสาเหตุให้เกิดการเพิ่มปริมาณการผลิต ได้แก่ ยาพารา มันสำปะหลังข้าวโพด สินค้า การเพิ่มปริมาณการผลิตเป็นสาเหตุให้เกิดการขยายการส่งออก ได้แก่ ข้าว (ข) ในหมวดสินค้าอุตสาหกรรมเกษตร สินค้าที่การขยายการส่งออกเป็นสาเหตุให้เกิดการเพิ่มปริมาณการผลิต ได้แก่ สับประรดกระป๋อง สินค้าที่การเพิ่มปริมาณการผลิตเป็นสาเหตุให้เกิดการขยายการส่งออกได้แก่ ผลิตภัณฑ์ปอ น้ำตาล และ กากน้ำตาล และ (ค) ในหมวดสินค้าอุตสาหกรรมพบว่า สินค้าที่การขยายการส่งออกเป็นสาเหตุให้เกิดการเพิ่มปริมาณการผลิต ได้แก่ ดอกไม้ประดิษฐ์ สินค้าที่การเพิ่มปริมาณการผลิตเป็นสาเหตุให้เกิดการขยายการส่งออกได้แก่เสื้อผ้าสำเร็จรูป สินค้าที่มีลักษณะความสัมพันธ์แบบเป็นเหตุเป็นผลซึ่งกันและกันได้แก่ผ้าใยประดิษฐ์ทอ และผ้าฝ้ายทอ ด้วยเหตุนี้เราจึงอาจกล่าวสรุปได้ว่า ในกรณีประเทศไทยการเจริญเติบโตของเศรษฐกิจส่วนรวมเกิดจาก การชักนำของการขยายตัวของภาคส่งออกเป็นสำคัญ แต่เมื่อพิจารณาในรายละเอียด การขยายตัวของภาคส่งออกมิได้มีบทบาทนำในสาขา การผลิตสำคัญ ๆ ทุกรายกา ผลการทดสอบให้ข้อสรุปที่ค่อนข้างผสมผสานกันระหว่างบทบาทนำของการส่งออกและบทบาทนำของการขยายตัวของผลผลิต