การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะ และวิธีการใช้อำนาจต่อการเสนอข่าวของนักการเมือง ซึ่งอาจจะเป็นรองนายกรัฐมนตรี หรือรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ที่ได้รับมอบหมายจากนายกรัฐมนตรีให้กำกับดูแลองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (อ.ส.ม.ท.) ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง อ.ส.ม.ท. ฉบับที่ 1 ระหว่าง พ.ศ.2520 ถึงพ.ศ. 2534 พร้อมทั้งศึกษาถึงผลกระทบและความขัดแย้งที่เกิดขึ้นจากอำนาจนั้น ผลการวิจัยพบว่า พระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง อ.ส.ม.ท. ฉบับที่ 1 นั้นกำหนดให้รัฐมนตรีที่กำกับดูแล อ.ส.ม.ท. เป็นประธานกรรมการ อ.ส.ม.ท.และเป็นผู้เสนอแต่งตั้งกรรมการทั้งหมด จึงปรากฏว่านักการเมืองใช้อำนาจในการควบคุมการบริหารงานและดำเนินงานของ อ.ส.ม.ท. โดยเฉพาะในด้านของการเสนอข่าวมากน้อยแตกต่างกัน และพบว่าลักษณะหรือวิธีการใช้อำนาจของนักการเมือง ใช้อำนาจสั่งการเพื่อให้มีการปฏิบัติให้เป็นไปตามความต้องการโดยใช้อำนาจควบคู่กันไป 2 ลักษณะคือ การใช้อำนาจสั่ง การตามระบบ และการใช้อำนาจสั่งการนอกระบบ ซึ่งการใช้อำนาจของนักการเมืองต่อการเสนอข่าวของอ.ส.ม.ท. นี้ ก่อให้เกิดผลกระทบและความขัดแย้งในกลุ่มต่าง ๆ ในระดับความรุนแรงที่แตกต่างกันทั้ง ๆ ที่นักการเมืองเหล่านั้นต่างก็แสดงทัศนะว่าสื่อมวลชนที่ดีควรจะมีความอิสระมีความเป็นกลาง และ ตรงไปตรงมา ประการสำคัญคือ การวิจัยยังพบด้วยว่า ถึงแม้จะมีความพยายามปิดกั้นอำนาจของนักการเมือง โดยประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฉบับที่ 40 และพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง อ.ส.ม.ท. ฉบับที่ 2 และ 3 แต่ก็มีความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา แสดงให้เห็นว่านักการเมืองต้องการคงไว้ซึ่งอำนาจในการควบคุมการบริหารงานของ อ.ส.ม.ท.