การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาเรื่องที่มาและวิวัฒนาการของคำสองพยางค์ที่ขึ้นต้นด้วย กระ- และ กะ- ในภาษาไทย ผลการวิจัยพบว่าคำสองพยางค์ที่ขึ้นต้นด้วย กระ- และ กะ- ในภาษาไทยมีที่มาจาก 3 สาเหตุ คือ 1. เกิดจากการยืมคำภาษาต่าง ๆ เข้ามา ซึ่งประกอบด้วยภาษาเขมร ภาษาบาลี-สันสกฤต ภาษามลายู และ ภาษาอื่น ๆ 2. เกิดจากการสร้างคำขึ้นใหม่ในภาษาไทยเอง วิธีที่ใช้ในการสร้างคำขึ้นใหม่มี 3 วิธีคือ วิธีเปลี่ยนเสียงพยางค์หน้าของคำที่มีเสียงต่าง ๆ ให้เป็น / kra-/ ka-/ ทำให้เกิดคำเปลี่ยนเสียง วิธีเติม กระ-, กะ-ลงไปหน้าคำพยางค์เดียว ทำให้เกิดเป็นคำสองพยางค์ที่ขึ้นต้นด้วย กระ-, กะ- จัดเป็นคำผสาน ซึ่งจำแนกเป็น 2 ชนิด คือ คำผสานแท้และคำผสานเทียมและวิธีซ้ำคำโดยซ้ำคำบางส่วนซึ่งทำให้คำสองพยางค์ที่ขึ้นด้วย กระ-, กะ-เกิดเป็นคำใหม่ที่มีหลายพยางค์ การศึกษาวิวัฒนาการของคำ <กระ-,กะ-> พบว่า 1. คำที่เคยมีรูปเขียนเป็น <กร-, ก-, ก่-> ในสมัยสุโขทัยและอยุธยาได้เปลี่ยนมาเป็นรูป <กระ-, กะ-> ในสมัยปัจจุบัน 2. คำที่เคยเขียนเป็นรูป <กะ->,<กระ-> แต่เพียงรูปใดรูปหนึ่ง และคำที่มีพยางค์หน้าเป็นรูปอื่น และคำที่มีพยางค์หน้าเป็นรูปอื่น เช่น <ตระ-> <ประ-> ได้เปลี่ยนแปลงมาใช้แปรกันเป็นรูป<กะ-(...)กระ-> 3. การใช้คำ <กะ-(...)กระ-> นั้น เริ่มพบตั้งแต่สมัยสุโขทัย 4. คำ <กระ-,กะ-> ที่พบในสมัยสุโขทัยและอยุธยามีเป็นจำนวนน้อยที่มีอยู่เป็นจำนวนมากนั้นเป็นคำที่พบในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนกลาง <สมัยรัชกาลที่ 4> และปัจจุบัน