วิทยานิพนธ์นี้ ศึกษาลักษณะการเขียนทับศัพท์คำชื่อเฉพาะในภาษาฝรั่งเศสและภาษาอิตาเลียนที่ปรากฎในสมัยรัชกาลที่ 3 ถึงรัชการที่ 7 โดยพิจารณาลักษณะสำคัญ 2 ประการ คือ 1. การถอดพยางค์ แยกพิจารณาจำนวนและโครงสร้างพยางค์ 2. การถอดตัวอักษร แยกพิจารณาตัวอักษรที่แทนเสียงพยัญชนะและตัวอักษรที่แทนเสียงสระ ผลการวิจัย พบว่า การถอดชื่อเฉพาะทั้งจากภาษาอิตาเลียนและภาษาฝรั่งเศสในแง่ของการถอดพยางค์ จะมีความถูกต้องมากที่สุดในสมัยรัชกาลที่6 และรัชกาลที่ 7 ส่วนการเปลี่ยนแปลงในการถอดพยางค์ สำหรับภาษาอิตาเลียนพบมากที่สุดในสมัยรัชกาลที่ 5 ในขณะที่ภาษาฝรั่งเศสจะพบมากในสมัยรัชกาลที่ 3 การถอดพยางค์จากทั้งสองภาษาส่วนใหญ่จะถอดตามเสียง แต่มีถอดตามตัวเขียนด้วยเล็กน้อยทุกสมัย ยกเว้นการถอดพยางค์อิตาเลียนสมัยรัชกาลที่ 3 ซึ่งพบว่าถอดตามเสียงเท่านั้น สำหรับการถอดตัวอักษร พบว่า ตัวอักษรภาษาอิตาเลียนจะถอดเสียงแบบคงที่มากกว่าตัวอักษรภาษาฝรั่งเศส ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการใช้อักษรไทยแทนหลายรูป การถอดตัวอักษรจากทั้งสองภาษา ส่วนใหญ่จะถอดตามเสียงในภาษาเดิม แต่ก็มีการถอดตามเสียงภาษาอังกฤษและการถอดตามตัวเขียนอยู่บ้างเล็กน้อยในทุก ๆ สมัย วิวัฒนาการการถอดตัวอักษรจากทั้งภาษาอิตาเลียนและฝรั่งเศส จะปรากฎในลักษณะเดียวกัน คือ มีทั้งการแทนด้วยรูปอักษรไทยที่เหมือนกันในทุกสมัย และการแทนด้วยรูปอักษรไทยที่ต่างกันไปในแต่ละสมัย