การศึกษานี้จะศึกษาถึงความสามารถและกลไกการเพิ่มการละลายของอินโดเมทธาซิน(IDM) ซึ่งเตรียมโดยวิธีใช้ตัวทำละลายโซลิตดิสเพอร์ชั่นเทคนิค โดยปรับอัตราและเปลี่ยนชนิดของตัวพา ซึ่งมี 4 ชนิด ได้แก่mannitol, PEG 4000, PVP K 30 และ sodium lauryl sulfate(SLS) โดยจะเปรียบเทียบกับระบบของการผสมทางกายภาพ นอกจากนี้ยังรวมถึงการศึกษาการละลายของยาบรรจุแคปซูล ระบบของโซลิตติสเพอร์ชั่นจะแสดงการละลายสูงสุด ตามด้วยระบบผสมทางกายภาพ, ตัวยาที่ถูกกระทำโดยตัวทำละลาย และตัวยาเดี่ยว ตามลำดับ ระบบ PEG 4000, PVP K 30 และ SLS จะแสดงการละลายของยาคล้ายคลึงกันและจะให้มากกว่าระบบของ mannitol เมื่อเพิ่มปริมาณของตัวยาจะพบว่ามีการเพิ่มการละลายทุกรูปแบบ ยกเว้นระบบของ IDM-SLS ที่ผสมทางกายภาพจะให้ผลตรงข้าม การละลายของแคปซูลของระบบโซลิตติสเพอร์ชั่นจะให้ดีกว่าระบบอื่นและระบบของ IDM-SLS โซลิตติสเพอร์ชั่น จะใช้เวลาน้อยที่สุดในการละลายยาครบ 80% รูปถ่ายจาก Scanning Electron Microscope แสดงให้เห็นถึงการลดขนาดของอนุภาคการแยกกลุ่มก้อนของทุกระบบโซลิตติสเพอร์ชั่น รวมถึงระบบ IDM-PVP K30, IDM-PEG 4000 ที่ผสมทางกายภาพ ซึ่งจะเปรียบเทียบกับยาเดี่ยว การเปลี่ยนแปลงของจุลสภาวะของยาจะพบในระบบของIDM-PVP K 30, IDM-PEG 4000 โซลิตติสเพอร์ชั่น Thermograms,Infrared spectra และ X-ray diffractogram แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงรูปผลึกของยา โดยเปลี่ยนจากแบบที่ I เป็นแบบที่ II ในระบบโซลิตติสเพอร์ชั่น ซึ่งคล้ายกับยาที่ถูกกระทำโดยตัวทำละลาย ยกเว้นระบบของIDM-PVP K 30 จะมีการเปลี่ยนแปลงเป็นรูปแบบอสัณฐาน การเกิดสารประกอบเชิงซ้อนจะพบในระบบของ IDM-PVP K 30 และอัตราส่วนที่มากขึ้นของ IDM-SLS โซลิตตีสเพอร์ชั่น จากวิธีการใช้ของเหลวซึมผ่าน พบว่าความเปียกของผงยาจะดีขึ้นทั้งระบบโซลิตติสเพอร์ชั่นและการผสมทางกายภาพ ในการเพิ่มปริมาณของตัวพา จะมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของกลไกที่เด่นชัดได้แก่ การลดขนาดของอนุภาค, การลดการรวมกลุ่มก้อน และ การเพิ่มความเปียกของผงยา