การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาความสมมูลในร่างกายของยาแคปซูลไพรอกซิแคมขนาด 10 มิลลิกรัม ตำรับต่าง ๆ ที่มีจำหน่ายในประเทศไทยเปรียบเทียบกับยาแคปซูล Feldene('R) ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ต้นแบบที่สั่งจากต่างประเทศโดยทำการศึกษาทั้งในหลอดทดลองและในร่างกาย การศึกษาในหลอดทดลองได้แก่ การวิเคราะห์ความแปรปรวนของน้ำหนักของยาแคปซูล การหาปริมาณของตัวยาสำคัญ การหาความสม่ำเสมอของตัวยาสำคัญ เวลาที่ใช้ในการแตกกระจายตัวและการละลายของยาแคปซูล ผลการวิจัยพบว่ายาแคปซูลไพอกซิแคมขนาด 10 มิลลิกรัม ทุกตำรับได้มาตรฐานตามข้อกำหนดของเภสัชตำรับ BP.1988 และ USP XXIIยกเว้นการทดสอบการละลายนั้นมีเพียง 3 ตำรับจากทั้งหมด 8 ตำรับ ที่ผ่านตาข้อกำหนดของ USP XXII เมื่อเปรียบเทียบกับผลิตภัณฑ์ต้นแบบ พบว่ามี 2 ตำรับที่มีเวลาที่ใช้ในการแตกกระจายตัวแตกต่างกับผลิตภัณฑ์ต้นแบบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) และทุกตำรับมีอัตราเรค็วคงที่ของการละลายแตกต่างจากผลิตภัณฑ์ต้นแบบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(p<0.05) การเปรียบเทียบการเอื้อประโยชน์ในร่างกายของยา โดยคัดเลือกยาแคปซูลจำนวน 4 ตำรับ รวมทั้งผลิตภัณฑ์ต้นแบบที่มีการละลายแตกต่างกันมาศึกษาในอาสาสมัครชายไทย สุขภาพดี จำนวน 24 คน โดยใช้แบบแผนการทดลองข้ามชนิดไม่สมบูรณ์วัดระดับยาในพลาสมาที่เวลาต่าง ๆ หลังจากให้รับประทานยาแคปซูลไพรอกซิแคมขนาด 10 มิลลิกรัม 2 แคปซูลครั้งเดียวโดยใช้วิธีจำเพาะของไฮเพอร์ฟอร์แมนส์ลิควิคโครมาโตกราฟี จากการวิเคราะห์พารามิเตอร์ทางเภสัชจลนศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง(ความเข้มข้นของยาสูงสุดในพลาสมา, เวลาที่ความเข้มข้นของยาสูงสุดในพลาสมา และพื้นที่ใต้เส้นโค้งของกราฟระหว่างความเข้มข้นของยาในพลาสมา-เวลา) โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ CSTRIP พบว่า ค่าพารามิเตอร์ในร่างกายของยาแคปซูล ทั้ง 4 ตำรับ ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95% แสดงว่ายาทุกตำรับให้ความสมมูลในร่างกายเท่าเทียมกันทั้งในเชิงอัตราเร็วและปริมาณของการดูดซึมยาเข้าสู่ร่างกาย การเอื้อประโยชน์สัมพันธ์ของยาแคปซูลตำรับ ข, ค, และ ง เมื่อเปรียบเทียบกับผลิตภัณฑ์ยาต้นแบบ(ตำรับ ก) มีค่าเท่ากับ 103.23, 106.35 และ111.35% ตามลำดับ การทดสอบค่าพารามิเตอร์ที่ได้จากการศึกษาในหลอดทดลอง และร่างกายทางสถิติไม่พบว่ามีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญ(p<0.05) เภสัชจลนศาสตร์ของยาแคปซูลไพรอกซิแคมสามารถอธิบายได้ด้วยแบบจำลองชนิดเปิดห้องเดียวที่มีการดูดซึม และการขจัดยาแบบจลนศาสตร์อันดับหนึ่ง อัตราเร็วคงที่ของการดูดซึมยามีค่าระหว่าง 1.19-1.82 ต่อชั่วโมง ความเข้มข้นของยาสูงสุดในพลาสมามีค่า 2.60-2.75 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร ภายในเวลา 3.07-3.97 ชั่วโมง และยามีค่าครึ่งชีวิต 52.75-54.53 ชั่วโมง