การประเมินผลยาเม็ดเคลือบเอนเตอริคไดคลอฟีแนค โซเดียมขนาด 25 มก. จำนวน 8 บริษัท ผลการศึกษาในหลอดทดลองพบว่า ยาเม็ดของทุกบริษัท ยกเว้นยาของบริษัท F มีการแตกกระจายตัวในมาตรฐานที่กำหนดใน USP XXII ค่าอัตราเร็วคงที่ของการละลายของยาจากยาเม็ดของทุกบริษัทในของเหลวเลียนแบบสารละลายในลำไส้เล็กที่ปราศจากเอนไซม์pH 7.5(+,-)0.1 มีค่าตั้งแต่ 0.06 ถึง 0.22 ต่อนาที ค่าอัตราเร็วคงที่ของการละลายของยาจากยาเม็ดของบริษัท A ที่เป็นผลิตภัณฑ์ต้นแบบมีค่าสูงกว่าค่าเดียวกันจากยาเม็ดของบริษัท C, D, E และ H อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) การเปรียบเทียบการเอื้อประโยชน์ในร่างกายของยาเม็ดเคลือบเอนเตอริคไดคลอฟีแนคโซเดียมของ 4 บริษัทที่มีคุณลัษณะของการละลายแตกต่างกันกระทำในอาสาสมัครชายไทย สุขภาพดี จำนวน 12 คน โดยใช้แบบแผนการทดลองข้าม อาสาสมัครได้รับยาเม็ดเคลือบเอนเตอริคไดคลอพีแนคโซเดียม ขนาด 25 มก. 2 เม็ดครั้งเดียว วัดระดับยาในพลาสมาโดยวิธีHPLC แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์เพื่อหาพารามิเตอร์ทางเภสัชจลนศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง ผลการวิเคราะห์ข้อมูลไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(p>0.05) ของค่าความเข้มข้นยาสูงสุดในพลาสมา, เวลาที่ความเข้มข้นของยาสูงสุดในพลาสมา และพื้นที่ใต้เส้นโค้งระหว่าง ความเข้มข้นของยาในพลาสมากับเวลาของยาเม็ดทั้ง 4 บริษัท แสดงว่ายาเม็ดองทั้ง 4บริษัท มีความสมมูลกันในร่างกาย การเอื้อประโยชน์สัมพันธ์ในร่างกายของยาเม็ดของบริษัท B, D และ H เมื่อเทียบกับยาเม็ดของบริษัท A มีค่าเท่ากับ 114.91, 112.26 และ 98.80 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ เภสัชจลนศาสตร์ของยาเม็ดเคลือบเอนเตอริคไดคลอฟีแนค โซเดียมสามารถอธิบายได้ด้วยแบบจำลองชนิด one compartment open modelค่าอัตราเร็วคงที่ของการดูดซึมยามีค่าระหว่าง 0.9085 ถึง 1.8850 ต่อชั่วโมง และค่าครึ่งชีวิตของยาวัดได้ระหว่าง 1.40 ถึง 2.52 ชั่วโมง การศึกษาความสัมพันธ์เชิงเส้นระหว่างข้อมูลในหลอดทดลองและข้อมูลในร่างกาย พบว่าค่าเวลาที่ใช้ในการแตกกระจายตัวของยาเม็ด มีความสัมพันธ์กับค่าความเข้มข้นของยาสูงสุดในพลาสมาในขณะที่ค่าอัตราเร็วคงที่ของการละลายของยาเม็ดมีความสัมพันธ์กับเวลาที่ความเข้มข้นของยาสูงสุดในพลาสมา ซึ่งหมายความว่าสามารถใช้ข้อมูลในหลอดทดลองคาดคะเนการเอื้อประโยชน์ในร่างกายของยาเม็ดเคลือบเอนเตอริคไดคลอฟีเนค โซเดียม ในส่วนของอัตราเร็วของการดูดซึมยาเข้าสู่ระบบการไหลเวียนของโลหิต