ในอุตสาหกรรมตัดเย็บเสื้อผ้าสำเร็จรูป พนักงานเย็บถือว่าเป็นปัจจัยที่มีความสำคัญมากในการผลิตการที่พนักงานเหล่านี้ต้องนั่งปฏิบัติงานอยู่ในสถานีทำงานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน ทำให้โครงสร้างกระดูกและกล้ามเนื้อต้องรับภาระมากขึ้น อันเป็นสาเหตุทีก่อให้เกิดความเจ็บปวด เกิดผลเสียต่อสุขภาพและในที่สุดก็จะส่งผลกระทบไปถึงการลดลงของประสิทธิภาพการผลิต การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1)สำรวจสภาพและปัญหาของการนั่งทำงานอยางต่อเนื่องเป็นเวลานาน ๆ ของพนักงานเย็บจักรอุตสาหกรรม 2)วัด รวบรวม และวิเคราะห์ข้อมูลสัดส่วนร่างกาย 3)ทำการทดลองหาลักษณะของโต๊ะจักร และเก้าอี้ทำงานที่เหมาะสมกับพนักงานโดยใช้สถานีทำงานที่สร้างขึ้นให้สามารถปรับขนาดต่าง ๆ ได้อย่างสะดวกถึง5 ลักษณะ คือ ความสูงของโต๊ะ ความลาดเอียงของพื้นโต๊ะ ความสูงของเก้าอี้ ความลาดเอียงของพื้นเก้าอี้ และระยะห่างของพนักพิง สำหรับการทดลองครั้งนี้กำหนดให้ความสูงและความเอียงของพื้นโต๊ะเป็นปัจจัยหลักที่จะส่งผลกระทบต่อภาวะไม่สบาย ส่วนระดับเก้าอี้เป็นตัวแปรตามซึ่งพนักงานผู้ถูกทดลองจะเป็นผู้ปรับ ผลการสำรวจสภาพและปัญหาการนั่งทำงานของพนักงานเย็บ(จากแบบสอบถาม จำนวน 410 ชุด พบว่า มากกว่าร้อยละ 50 ของพนักงานจำนวนนี้ มีภาวะไม่สบายปรากฏมากในบริเวณเอว คอ ไหล่ หลัง ก้น สะโพกและน่อง พนักงานที่ตอบแบบสอบถามได้ให้ความเห็นว่า ภาวะไม่สบายดังกล่าวรวบกวนการทำงาน ผลจากการทดลองกับพนักงานเย็บจักรอุตสาหกรรมหญิง 10 คนโดยให้ปฏิบัติงานจริงในสถานีทำงานจำลองที่มีขนาดต่าง ๆ กัน ตามแผนการทดลองเป็นเวลา 4 ชั่วโมง แล้วประเมินผลภาวะไม่สบายในส่วนต่างๆของร่างกายทุก ๆ 1 ชั่วโมง พร้อมทั้งทำการศึกษาทางชีวกลศาสตร์ ได้แก่มุมก้มของศีรษะ มุมเอียงของลำตัว การคำนวณค่าภาระสถิติของกล้ามเนื้อบริเวณคอและหลัง ส่วนเอว ค่าต่างๆ เหล่านี้ได้ถูกนำไปวิเคราะห์ทางสถิติ และเปรียบเทียบกับสถานีทำงานเดิม ซึ่งพอสรุปได้ว่าสถานีทำงานจักรเย็บอุตสาหกรรมควรมีความสูงของโต๊ะจักรสูงกว่าความสูงของศอกขณะนั่งวัดจากพื้นที่วางเท้า(ในแนวระดับ) 6 เซ็นติเมตร และมีความเอียงของพื้นโต๊ะ 10องศา และผลการศึกษายังพบว่า ที่ขนาดของสถานีดังกล่าวเก้าอี้ที่พนักงานเป็นผู้ปรับมีความสูงเฉลี่ย 46.1 เซ็นติเมตร ความเอียงของพื้นเก้าอี้ 2 องศาเทมาด้านหน้าและระยะห่างของพนักพิง 37.4 เซ็นติเมตร