วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาการตัดสินใจเชิงเศรษฐศาสตร์ในการลงทุนผลิตไฟฟ้าเพื่อการจำหน่ายโดยโรงงานน้ำตาล ศึกษากรณีโรงงานน้ำตาลตัวอย่าง 1 โรงงาน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการตัดสินใจเลือกแนวทางในการผลิตไฟฟ้าเพื่อการจำหน่ายขนาด 1, 5 และ 10 เมกกะวัตต์ในเชิงเทคนิคและเศรษฐศาสตร์เทียบกับการขายกากอ้อย การลงทุนผลิตไฟฟ้าของโรงงานน้ำตาลตัวอย่างขนาด 1 เมกกะวัตต์ใช้ประโยชน์จากหม้อไอน้ำ และเครื่องกำเนินไฟฟ้าที่มีอยู่เดิม แต่จะต้องเพิ่มเติมอุปกรณ์ป้องกันทางไฟฟ้า การผลิตไฟฟ้าขนาด 5 เมกกะวัตต์ ใช้ประโยชน์จากหม้อไอน้ำและเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่มีอยู่ แต่จะต้องเพิ่มเติมอุปกรณ์เชื่อมโยงไฟฟ้า ส่วนการผลิตไฟฟ้าขนาด 10 เมกกะวัตต์ จำเป็นต้องเพิ่มเติมหม้อไอน้ำ เครื่องกำเนินไฟฟ้า และระบบเชื่อมโยงไฟฟ้า ผลการศึกษาศักยภาพของเชื้อเพลิงในปี 2535 พบว่า กากอ้อยเหลือใช้ทั่วประเทศมีประมาณ 519,761 ตัน เศษอ้อยเหลือใช้ทั้งประเทศมีประมาณ4,045,711 ตัน ปริมาณเศษอ้อยที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงโรงงานน้ำตาลตัวอย่างในรัศมีเฉลี่ย 7 กิโลเมตร และรัศมีเฉลี่ย 14 กิโลเมตร เท่ากับ 87,430 และ 134,814 ตัน ตามลำดับ แต่ในการผลิตไฟฟ้าขนาด 1เมกกะวัตต์ 5 เมกกะวัตต์ และ 10 เมกกะวัตต์ จะใช้กากอ้อยเหลือใช้ของโรงงานจนหมด และให้เศษอ้อยในปริมาณ 953 ตัน 85,015 ตัน และ74,556 ตัน ตามลำดับ และผลของการศึกษาศักยภาพของเชื้อเพลิงในปี2536-2544 เป็นไปในทำนองเดียวกัน ดังนั้น จะเห็นได้ว่าศักยภาพของเชื้อเพลิงเศษอ้อยมีอยู่อย่างเพียงพอ ผลการศึกษาได้ว่าโครงการลงทุนเพิ่มเติมเพื่อผลิตไฟฟ้าเพื่อการจำหน่ายขนาด 1 เมกกะวัตต์ ของโรงงานน้ำตาลตัวอย่างให้ผลตอบแทนการลงทุนเป็นที่น่าสนใจมากกว่าการขายกากอ้อย โดยมีอัตราผลตอบแทนภายในเท่ากับ 252.92 เปอร์เซ็นต์ ส่วนการลงทุนเพิ่มเติมในโครงการผลิตไฟฟ้าขนาด 5 เมกกะวัตต์ และ 10 เมกกะวัตต์ให้ผลตอบแทนที่ไม่คุ้มค่าต่อการลงทุนและโครงการผลิตไฟฟ้าทุกโครงการมีความเป็นไปได้ในเชิงเทคนิค