วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาเกี่ยวกับระบบขนส่งสาธารณะภายในพื้นที่ของกรุงเทพมหานครและปริมณฑล แต่ประยุกต์ใช้ในพื้นที่อื่นๆได้ โดยมีจุดประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะ ต่าง ๆ ของระบบรวมทั้งศึกษาความสัมพันธ์ของการเลือกรูปแบบการเดินทางกับตัวแปรสะ ท้อนสภาพทางเศรษฐกิจและสังคม และนโยบายของรัฐ แบบจำลองรูปแบบการเดินทางที่พัฒนาขึ้นเป็นแบบสับเปลี่ยนกัน(Trip Interchange Modal Split Model) โดยแบ่งพื้นที่ศึกษาออกเป็นพื้นที่ย่อย วิเคราะห์ปริมาณการเดินทางระหว่างพื้นที่ย่อยโดยแต่ละรูปแบบ และศึกษาค่าใช้จ่ายกับเวลาที่ใช้ในการเดินทางของยวดยานระบบต่าง ๆ จากนั้นจึงอาศัยทฤษฏี Multinomial Logitเพื่อ จัดทำ Mode Choice Model ผลการศึกษาแบ่งแยกออกได้ดังนี้คือ (1) การสรุปอธิบายลักษณะทั้งสาม อันได้แก่ ลักษณะของผู้เดินทาง ลักษณะของการเดินทาง และลักษณะของตัวระบบขนส่ง ซึ่งเป็นตัวกำหนดการใช้รูปแบบการเดินทาง (2) การสรุปอธิบายทัศนคติของผู้เดินทางที่มีต่อระบบขนส่งสาธารณะที่สำคัญ เช่น รถโดยสารประจำทางและในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการปรับ ปรุงสาภาพการจราจร เช่น มาตรการจำกัดการใช้รถยนต์ส่วนตัวและส่งเสริมให้ใช้ระบบขนส่งสาธารณะแทน ปรากฎว่าผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เห็นด้วย (3) ตัวแปรที่มีอิทธิผลต่อการเลือกรูปแบบการเดินทาง แบ่งเป็น 2 ส่วนคือ ตัวแปรทางด้านเศรษฐกิจและสังคม และตัวแปรทางด้านการเดินทาง ซึ่งค่อนข้างมีอิทธิพลมากกว่า จากการทดลองใช้แบบจำลองอธิบาย การเลือกรูปแบบการเดินทางในปัจจุบัน พบว่าจะมีผู้ใช้รถยนต์ส่วนตัว รถมอเตอร์ไซค์ส่วนตัวรถโดยสารประจำทาง รถแท็กซี่ และ อื่น ๆ ประมาณร้อยละ 16.1,9.5, 52.0, 3.2 และ 19.2 ตามลำดับ ซึ่งใกล้เคียงกับผลการสำรวจในโครงการ SIMR ซึ่งคาดว่าจะมีผู้ใช้ประมาณร้อยละ 16.3,9.4, 41.6, 5.0 และ 27.7 ตามลำดับ ฉะนั้นแบบจำลองนี้น่าจะใช้อธิบายการเลือกรูปแบบการเดินทางใน กทม. และพื้นที่ต่าง ๆในประเทศได้อย่างเหมาะสม