เชื้อแบคทีเรีย ~iFlavobacterium columnare~i สามารถก่อโรคในปลาได้รุนแรงแตกต่างกัน การทดลองครั้งนี้ได้ทำการติดเชื้อในปลาดุกบิ๊กอุย โดยการฉีดเชื้อแบคทีเรียที่แยกได้จากปลาดุกอเมริกัน จากประเทศสหรัฐอเมริกา (เก็บไว้ใน -80°

C) และแยกแบคทีเรียจากปลาดุกบิ๊กอุยที่ติดเชื้อจากปลาดุกอเมริกัน (Re-Isolate) การทดลองแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ฉีดด้วยน้ำเกลือ (กลุ่มควบคุม) กลุ่มที่ฉีดแบคทีเรียในอาหารเลี้ยงเชื้อ และกลุ่มที่ฉีดแบคทีเรียที่ล้างด้วยน้ำเกลือ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าเชื้อแบคทีเรีย ~iF.columnare~i มีความสามารถในการปรับตัวเข้าสู่เจ้าบ้านใหม่ และก่อโรคต่อปลาดุกบิ๊กอุยได้ โดยการฉีดเชื้อในครั้งที่หนึ่ง ทำให้ปลาดุกบิ๊กอุยที่รับเชื้อจากปลาดุกอเมริกัน มีอัตราการตายสะสม 4.44% ในขณะที่ปลาดุกบิ๊กอุยที่รับเชื้อจากปลาดุกบิ๊กอุย มีอัตราการตายสะสม 53.33% โดยความรุนแรงจะลดลงเมื่อแบคทีเรียถูกล้างด้วยน้ำเกลือ และมีอัตราการตายสะสม 20.00% เมื่อพิจารณาจากกลุ่มการทดลองพบว่าปลาในกลุ่มการทดลองฉีดแบคทีเรียที่ล้างด้วยน้ำเกลือจะเกิดบาดแผลที่มีรอยถลอกแดง บวม และอักเสบเท่านั้น ซึ่งตรงกันข้ามกับปลาดุกบิ๊กอุยในกลุ่มการทดลองฉีดแบคทีเรียในอาหารเลี้ยงเชื้อ พบว่ามีการติดเชื้ออย่างรุนแรง จึงทำให้บาดแผลของปลามีการลุกลามกลายเป็นแผลเปิดจนเห็นกล้ามเนื้อ ส่งผลให้ปลาสูญเสียการทรงตัวในการว่ายน้ำ และในที่สุดจะตายภายใน 6 วัน หลังการได้รับเชื้อ และการฉีดเชื้อจากปลาดุกอเมริกัน และปลาดุกบิ๊กอุยที่แยกได้ในครั้งที่สอง ไม่พบการตายของปลาดุกบิ๊กอุย ซึ่งแอนติบอดีที่ผลิตขึ้นมาหลังการฉีดเชื้อครั้งแรก (21 วัน) และการฉีดเชื้อครั้งที่สอง (48 วัน) มีค่าสูงกว่ากลุ่มการทดลองฉีดด้วยน้ำเกลืออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) และจากการศึกษารูปแบบ Outer Membrane Proteins ของเชื้อแบคทีเรีย ~iF.columnare~i พบว่าเชื้อแบคทีเรียจากปลาดุกอเมริกัน และปลาดุกบิ๊กอุยทดลอง มีรูปแบบของโปรตีนที่คล้ายกัน โดยมีมวลโมเลกุลในช่วง 107.5-26.6 กิโลดาลตัน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเชื้อ ~iF.columnare~i ที่อยู่ในปลาต่างชนิดกัน หรือผ่านเจ้าบ้านชนิดอื่นหลาย ๆ ครั้ง ก็น่าจะมีรูปแบบของโปรตีนที่เหมือนเดิม