วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุข้อมูลที่เป็นตัวเงิน และไม่เป็นตัวเงินที่มีความสามารถเป็นตัวบ่งชี้การทุจริตในรายงานทางการเงิน และศึกษาตัวบ่งชี้การทุจริตในรายงานทางการเงินในกรณีการทุจริตที่แตกต่างกันของบริษัทจดทะเบียน โดยศึกษาข้อมูลบริษัทจดทะเบียนที่ถูกดำเนินคดีเนื่องจากกระทำผิดพระราชบัญญัติหลักทรัพย์ และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535จับคู่กับบริษัทจดทะเบียนที่ไม่มีการทุจริต ในปีเดียวกันโดยควบคุมปัจจัยด้านขนาดจากมูลค่าตลาดของหุ้นสามัญของกิจการมีความใกล้เคียงกัน การศึกษาใช้ข้อมูลทางการเงินปี 2540 ถึง 2546 เพื่อจำแนกกลุ่มในปีที่มีการทุจริต และใช้ข้อมูล 1 ปีก่อนการทุจริต คือปี 2539 ถึง 2545 เพื่อเป็นตัวบ่งชี้ล่วงหน้า 1 ปีก่อนการทุจริต โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์การจำแนกประเภท ผลการวิเคราะห์พบว่า 1. ข้อมูลมีความสามารถในการเป็นตัวบ่งชี้การทุจริตในรายงานทางการเงินของบริษัทจดทะเบียนกล่าวคือ ข้อมูลที่สามารถจำแนกกลุ่มระหว่างกลุ่มที่มีการทุจริต และไม่ทุจริตในรายงานทางการเงินในปีที่มีการทุจริต คือ ข้อมูลองค์ประกอบของสินทรัพย์หมุนเวียนต่อสินทรัพย์รวมอัตราส่วนสภาพคล่องและขนาดของกิจการ ในขณะที่ข้อมูลที่สามารถจำแนกกลุ่มระหว่างกลุ่มที่มีการทุจริต และไม่ทุจริตในรายงานทางการเงิน 1 ปี ก่อนการทุจริต คือ ขนาดของกิจการ และอัตราส่วนโครงสร้างทางการเงิน 2. ตัวบ่งชี้การทุจริตในรายงานทางการเงินในกรณีของการทุจริตที่แตกต่างกันนั้นแตกต่างกันกล่าวคือ การทุจริตในรายงานทางการเงิน (1) กรณีไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ในการเปิดเผยข้อมูลกับ (2) กรณีการบอกกล่าวข้อความอันเป็นเท็จทำให้ผู้อื่นสำคัญผิดในข้อเท็จจริงใช้ข้อมูลที่เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลในการจำแนกแตกต่างกัน ผลการทดสอบพบว่า ข้อมูลที่สามารถจำแนกกลุ่มระหว่างกลุ่ม กรณี 1 ไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ในการเปิดเผยข้อมูลคือ (1) องค์ประกอบของสินทรัพย์หมุนเวียนต่อสินทรัพย์รวม (2) อัตราส่วนสภาพคล่อง และ (3) ขนาดของกิจการ ส่วนกรณี 2 การบอกกล่าวข้อความอันเป็นเท็จทำให้ ผู้อื่นสำคัญผิดในข้อเท็จจริง ไม่มีข้อมูลที่เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลในการจำแนกกลุ่ม อย่างไรก็ตาม ข้อมูลที่สามารถจำแนกกลุ่มล่วงหน้า 1 ปีก่อนการทุจริต ทุจริตกรณี 1 คือ ขนาดของกิจการ และกรณี 2 คือ อัตราส่วนโครงสร้างทางการเงิน