การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการกระจายตัวของสารเอนโดซัลแฟนซึ่งเป็นสารปราบศัตรูพืชในระบบนิเวศนาข้าว และนำไปประเมิณผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมโดยใช้เทคนิคเชิงนิวเคลียร์และระบบนิเวศจำลอง ดำเนินการโดยใช้ระบบนิเวศนาข้าวหน่วยทดลองขนาด 1 x 1 ตารางเมตรใส่ ('14) C-endosulfan และหน่วยควบคุมขนาด 0.5 x 1ตารางเมตร ใส่สารเอนโดซัลเเฟน (ไทโอแดน)ในระบบนิเวศนาข้าวใส่ดินรังสิตแบ่งออกเป็นดินบนและดินล่างชั้นละ 10 เซนติเมตร และระดับน้ำเหนือดิน 1-5 เซนติเมตร หอยเชอรี่, ~iPomacea canaliculata,~i ถูกเลี้ยงไว้ในระบบนิเวศนาข้าว ใส่สารแอนโดซัลแฟนในอัตรา 120 กรัมต่อไร่ ใช้ข้าวพันธุ์สุพรรณบุรี 1 ระยะเวลาการดำเนินการในระบบนิเวศนาข้าว 124 วัน หลังดำเนินการนำตัวอย่างที่ได้ไปสกัดด้วยเมธานอล และวิเคราะห์หาปริมาณ ('14) C ด้วยเครื่องวัดลิควิดซินทิลเลชั่น (Liquid Scintillation Counter, LSC) ผลการศึกษาพบว่า มีปริมาณ ('14) C เอนโดซัลแฟนแตกต่างกั นในหน่วยทดลองและหน่วยควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความน่าจะเป็นที่ 0.05 โดยหน่วยทดลองมีปริมาณ ('14) C- เอนโดซัลแฟนในตัวอย่างหอยเชอรี่และปริมาณ ('14) C- เอนโดซัลแฟนในตัวอย่างน้ำสูงกว่าตัวอย่างต้นข้าวและดิน ปริมาณ ('14) C- เอนโดซัลแฟนในตัวอย่างน้ำลดลงอย่างรวดเร็วในวันที่ 1 ของการทดลอง คิดเป็น 73.7520(+,ฑ)15.5550 and 4.5367 (+,ฑ) 2.2636 เปอร์เซนต์ของสารตั้งต้น ในวันที่ 0 และ 1 ของการทดลอง ตามลำดับและมีปริมาณค่อนข้างคงที่หลังวันที่ 54 ของการทดลอง และพบเพียงเล็กน้อยในน้ำชะ ปริมาณ ('14) C- เอนโดซัลแฟนในตัวอย่างหอยเชอรี่พบได้ทั้งส่วนเนื้อหอยและเปลือกหอย คิดเป็น 5.0692 (+,ฑ)0.2262 and 3.7199(+,ฑ)0.1964 เปอร์เซนต์ของสารตั้งต้น ตามลำดับ ในวันที่ 1 ของการทดลองซึ่งมีสารเอนโดซัลแฟนสูงที่สุด หลังเก็บเกี่ยวปริมาณ ('14) C-เอนโดซัลแฟนมีในทุกส่วนของตัวอย่างต้นข้าวแยกตามส่วน ราก ต้น ข้าว ใบ และ รวง 1.3140 (+,ฑ) 0.3649, 1.1154 (+,ฑ) 0.0890, 0.6890 (+,ฑ) 0.1602 และ 0.7540 (+,ฑ) 0.0283 เปอร์เซนต์ของสารตั้งต้น ปริมาณ ('14) C-เอนโดซัลแฟนในตัวอย่างดินสามารถตรวจพบทั้งดินชั้นบนและล่างและปริมาณ ('14) C- เอนโดซัลแฟนในดินชั้นบนมากกว่าดินชั้นล่าง จารการศึกษาระยะเวลา 124 วัน สามารถตรวจพบสารเอนโดซัลแฟนในทุกส่วนของระบบในดินแต่ความสามารถในการดูดซับสารของหอยเชอรี่และดินก็มีข้อจำกัด จึงมีความเป็นไปได้ที่สารจะสามารถปนเปื้อนไปถึงน้ำใต้ดินได้ ดังนั้นการศึกษาถึงการปนเปื้อนของแหล่งน้ำจากการเคลื่อนย้ายของสารด้วยอนุภาคดินโดยการไหลบ่าไปกับน้ำที่ปล่อยจากบริเวณที่มีการใช้สารต่อไปจึงเป็นเรื่องที่จำเป็น