ทำการทดลองอนุบาลลูกปูม้า (Portunus pelagicus) เชิงพาณิชย์ 3 ระยะ ได้แก่ระยะซูเอีย (Zoea Stage) เมกาโลปา (Megalopa Stage) และระยะตัวปู (Crab Stage) ด้วยการออกแบบการทดลองแบบเเฟคทอเรียล ในบ่อคอนกรีตขนาด 1.3 เมตร x 0.70 เมตร โดยใช้ระบบความหนาแน่น 225 ตัว/ลิตร, 20 ตัว/ลิตร และ 2 ตัว/ตารางนิ้ว ตามลำดับ ภายใต้ระดับความเค็มน้ำ 24, 27 และ 30 ppt โดย มีชนิดของอาหารเป็นปัจจัยร่วมในการอนุบาลลูกปูระยะซูเอีย และการใช้วัสดุหลบซ่อนของการ อนุบาลในระยะเมกาโลปา และระยะตัวปู เพื่อตรวจสอบการรอดตาย การเจริญเติบโต และการพัฒนา การของลูกปูม้า ผลจากการอนุบาลในระยะซูเอีย พบว่า ชนิดอาหารมีผลต่อการรอดตาย กล่าวคือการอนุบาลโดยใช้โรติเฟอร์ร่วมกับอาร์ทีเมียวัยอ่อน มีอัตราการรอดตายสูงสุด (56.1(+,ฑ)1.8%) โดยสูงกว่าการอนุบาลด้วยโรติเฟอร์ร่วมกับอาร์ทีเมียเฟลก (42.4(+,ฑ)2.1%) (p >.05) ขณะที่ไม่แตกต่างไปจากใช้โรติเฟอร์ร่วมกับไรแดง (p >.05) ชนิดอาหาร ความเค็มน้ำ และความเค็มน้ำร่วมกับอาหาร มีผลต่อการเจริญเติบโต (p >.05) การอนุบาลที่ความเค็มน้ำ 24 และ 27 ppt ลูกปูจะมีความยาวสูงกว่าการอนุบาลในความเค็มน้ำ 30 ppt (p >.05) ซึ่งการใช้โรตจิเฟอร์ร่วมกับอาร์ทีเมียวัยอ่อน ส่งผลให้ลูกปูมีความยาวเพิ่มสูงกว่ากลุ่มอื่น ๆ (p >.05) หากพิจารณาทั้งสองปัจจัยร่วมกันแล้ว พบว่าลูกปูที่อนุบาลที่ความเค็มน้ำ 24, 27 และ 30 ppt ที่อนุบาลด้วยโรติเฟอร์ร่วมกับอาร์ทีเมียวัยอ่อน และความเค็มน้ำ 27 ppt ที่อนุบาลด้วยโรติเฟอร์ร่วมกับไรแดงมีความยาวสูงสุด และไม่แตกต่างกัน แต่พบว่าลูกปูมีความยาวเพิ่มขึ้นต่ำสุดเมื่ออนุบาลด้วยโรติเฟอร์ร่วมกับอาร์ทีเมียเฟลก โดยมีความยาวเล็กลง (p >.05) เมื่อความเค็มน้ำสูงขึ้น ความเค็มน้ำที่สูงขึ้นส่งผลให้ลูกปูใช้ระยะเวลาพัฒนาการตั้งแต่แรกฟักจนถึงเริ่มเข้าระยะเมกาโลปาวสั้นลง (p >.05) ความเค็มน้ำ 30 ppt ส่งผลให้ลูกปูระยะซูเอียใช้ระยะเวลาสั้นที่สุด (8.1(+,ฑ)0.4 วัน) การใช้โรติเฟอร์ร่วมกับอาร์ทีเมียเฟลก ส่งผลให้ใช้ระยะเวลาในการพัฒนาการของลูกปูระยะซูเอียนานที่สุด (p >.05) ขณะที่ความเค็มน้ำร่วมกับชนิดอากหารไม่มีผลต่อระยะเวลาการพัฒนาการ (p >.05) ผลการอนุบาลลูกปูม้าระยะเมกาโลปาและตัวปู (C1 - C5) พบว่าความเค็มน้ำ และความเค็มน้ำร่วมกับการใช้วัสดุหลบซ่อนไม่มีผลต่ออัตตราการรอดตาย การเจริญเติบโต และพัฒนาการของลูกปูทั้งสองระยะ (p >.05) การใช้วัสดุหลบซ่อนแขวนในแนวดิ่งส่งผลให้ลูกปูระยะเมกาโลปามีอัตตราการรอดตาย (58.91(+,ฑ)1.9%) สูงกว่าการใส่วัสดุกองพื้น และให้ผลในทางกลับกันในระยะตัวปู (p <.05) ในทางตรงกันข้ามการใส่วัสดุหลบซ่อนแขวนแนวดิ่ง ส่งผลให้ลูกปูระยะเมกาโลปามีการเจริญเติบโตช้ากว่าการใช้วัสดุหลบซ่อนกองที่พื้น และให้ผลในทางกลับกันในระยะตัวปู (p <.05)