วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวรรณกรรมกลอนสวด เรื่อง มหาชมภูบดีสูตร เลขที่ 437 จากต้นฉบับสมุดไทย สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ปัจจุบันต้นฉบับเก็บรักษาไว้ที่หอสมุดแห่งชาติท่าวาสุกรี กรุงเทพมหานคร ผลการศึกษาทำให้ทราบถึงความสำคัญและประวัติความเป็นมาของเรื่องมหาชมภูบดีสูตรว่า เป็นกลอนสวดที่มีพัฒนาการด้านโครงเรื่องมาจากวรรณกรรมเรื่องมหาชมภูบดีสูตรฉบับเทศน์ ในสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ ซึ่งชาวพุทธเชื่อถือและเลื่อมใสศรัทธามากในฐานะพุทธประวัติตอนหนึ่งและเป็นต้นตำนานพระพุทธรูปทรงเครื่อง จนถึงกับนำเรื่องราวมาวาดภาพจิตรกรรมฝาผนัง นำต้นฉบับมาสวดอ่านและเทศน์สั่งสอนธรรม เป็นกลอนสวดที่ประพันธ์ด้วยกาพย์ชนิดต่าง ๆ สลับ กับร่าย สุภาพเเทบตลอดทั้งเรื่อง ได้อย่างเหมาะสมสอดคล้องกับ ช่วงอารมณ์ในเนื้อเรื่อง แต่ละตอนลักษณะสำคัญอีกประการหนึ่งคือวิธีนำคำจากชาวบ้านชาววัดและคำบาลีแบบท้องถิ่นตามความนิยมของผู้รู้ชาวบ้านชาววัดมาใช้ในการประพันธ์อย่างมาก สะท้อนให้เห็นภูมิปัญญาความสามารถด้านอักษรศาสตร์ของกวีไทย ในการนำคำมาใช้เสริมให้ผลงานของตนมีความศักดิ ์สิทธิ์น่าเลื่อมใสศรัทธา ก่อให้เกิดอรรถรสในการอ่าน หรือฟังเนื้อเรื่อง อันเนื่องจากมีทำนองเขียนเป็นเอกลักษณ์และสื่อความหมายเข้าใจกันในกลุ่มของตน นอกจากนี้กวียังมีลีลาการใช้ถ้อยคำภาษาอย่างเเพรวพราว ไพเราะ โดดเด่น ทั้งยังเป็นวรรณกรรมที่สามารถสะท้อนภาพทัศนคติ หลักประพฤติปฏิบัติของชาวบ้านชาววัดในสังคมไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ผ่านหลักธรรมและวัฒนธรรมไทยที่ปรากฏในเรื่องได้เป็นอย่างดี นับเป็นวรรณกรรมไทยเรื่องหนึ่งที่มีคุณค่าควรอนุรักษ์เผยแพร่ให้เป็นที่รู้จักกว้างขวางต่อไป