การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย 3 ประการด้วยกัน ประการแรกเพื่อศึกษาการรับรู้วัฒนธรรมองค์การและความผูกพันต่อองค์การของพนักงานในธุรกิจโรงแรม เขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี ประการที่สองเพื่อเปรียบเทียบการรับรู้วัฒนธรรมองค์การและความผูกพันต่อองค์การกับปัจจัยส่วนบุคคลของพนักงานได้แก่ เพศ แผนกงานที่สังกัด และระยะเวลาการปฏิบัติงานในองค์การประการที่สามเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์การและความผูกพันต่อองค์การ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นพนักงานระดับปฏิบัติการของโรงแรมที่เป็นสมาชิกของสมาคมโรงแรมไทย เขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี จำนวน 10 แห่ง รวมจำนวนพนักงาน 372 คน ได้มาโดยวิธีสุ่มตัวอย่างตามสูตรการคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่างของยามาเน่ ผู้วิจัยเลือกตัวอย่างโดยใช้ความสะดวกในการเลือกเก็บข้อมูลจากพนักงานแต่ละโรงแรม แบบสอบถามที่ได้รับกลับคืนมามีจำนวน 314 ชุดคิดเป็นร้อยละ84.41 ของกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บ ข้อมูลครั้งนี้เป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยพัฒนาและสร้างขึ้นเอง ประกอบด้วย 2 ส่วนหลัก โดยส่วนแรกคือ การรับรู้วัฒนธรรมองค์การ ผู้วิจัยอาศัยแนวคิดของดาฟท์ ซึ่งแบ่งวัฒนธรรมองค์การออกเป็น 4 แบบ ได้แก่ วัฒนธรรมองค์การแบบปรับตัว แบบมุ่งผลสำเร็จ แบบเครือญาติ และแบบราชการ ส่วนที่สองเกี่ยวกับความผูกพันต่อองค์การ ผู้วิจัยอาศัยแนวคิดของอัลเลน และเมเยอร์ซึ่งแบ่งความผูกพันเป็น 3 ด้านได้แก่ ความผูกพันด้านจิตใจ ด้านการคงอยู่ และด้านบรรทัดฐานค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามคำนวณด้วยการหาความสอดคล้องภายในของค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาช โดยแบบสอบถามวัฒนธรรมองค์การมีค่าความเชื่อมั่น 0.93 และแบบสอบถามความผูกพันต่อองค์การ 0.90 ส่วนค่าอำนาจจำแนกรายข้ออยู่ในระดับที่ยอมรับได้สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลครั้งนี้มีทั้งสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอ้างอิง โดยผู้วิจัยทดสอบสมมติฐานของการวิจัยที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ 1. โดยภาพรวม พนักงาานในธุรกิจโรงแรม เขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี มีการรับรู้วัฒนธรรมองค์การในระดับมากทุกแบบ โดยรับรู้แบบราชการเป็นอันดับแรก รองลงมาเป็นแบบเครือญาติ แบบปรับตัว และแบบมุ่งผลสำเร็จเป็นอันดับสุดท้าย สำหรับความผูกพันต่อองค์การของพนักงานพบว่า พนักงงานส่วนใหญ่มีความผูกพันต่อองค์การด้านจิตใจ และด้านการคงอยู่ในระดับมาก ส่วนด้านบรรทัดฐานอยู่ในระดับปานกลาง 2. จากการเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลกับการรับรู้วัฒนธรรมองค์การและความผูกพันต่อองค์การ โดยการทดสอบสมมติฐานของการวิจัย ปรากฏผลการทดสอบทั้งส่วนที่ปฏิเสธและยอมรับตามสมมติฐานของการวิจัย ดังนี้ ผลการทดสอบที่ปฏิเสธสมมติฐานของการวิจัย มีอยู่ 2 ส่วน ส่วนแรกเมื่อพิจารณาการรับรู้วัฒนธรรมองค์การของพนักงานหญิงและชาย พบว่า มีการรับรู้วัฒนธรรมองค์การทั้ง 4 แบบไม่แตกต่างกันไม่ว่าจะเป็นการรับรู้วัฒนธรรมองค์การแบบปรับตัว แบบมุ่งผลสำเร็จ แบบเครือญาติ หรือแบบราชการ เช่นเดียวกับส่วนที่สองที่พบว่า แม้พนักงานจะมีระยะเวลาการปฏิบัติงานกับองค์การมากหรือน้อยก็ตามพนักงานจะรู้สึกผูกพันต่อองค์การไม่แตกต่างกันทั้ง 3 ด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านจิตใจ ด้านการคงอยู่ และด้านบรรทัดฐาน สำหรับผลการทดสอบที่ยอมรับตามสมมติฐานของการวิจัย มี 4 ส่วนด้วยกัน ส่วนแรกเมื่อจำแนกตามแผนกงานที่สังกัด พบว่า พนักงานที่สังกัดแผนกงานบริการส่วนหน้า งานอาหารและเครื่องดื่ม งานแม่บ้าน และงานอื่นๆ มีการรับรู้วัฒนธรรมองค์การแบบเครือญาติและแบบราชการ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) โดยพนักงานรับรู้วัฒนธรรมแบบราชการได้สูงกว่าแบบเครือญาติ ส่วนที่สองพิจารณาตามระยะเวลาการปฏิบัติงานในองค์การ พบว่าพนักงานที่ทำงานกับองค์การมานาน สามารถรับรู้วัฒนธรรมองค์การแบบราชการได้มากกว่าพนักงานที่มีระยะเวลาการปฏิบัติงานน้อย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01) ส่วนที่สามเกี่ยวกับความผูกพันต่อองค์การของพนักงาน พบว่า พนักงานหญิงมีความผูกพันต่อองค์การด้านการคงอยู่มากกว่าพนักงานชาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01) และส่วนสุดท้าย พบว่า พนักงานที่ทำงานในแผนกต่างกันมีความผูกพันต่อองค์การด้านจิตใจ และด้านการคงอยู่ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01) โดยพนักงานมีความผูกพันด้านการคงอยู่สูงกว่าด้านจิตใจ 3. เมื่อศึกษาความสัมพันธืของการรับรู้วัฒนธรรมองค์การกับความผูกพันต่อองค์การพบว่า การรับรู้วัฒนธรรมองค์การมีความสัมพันธ์กันในทางบวกกับความผูกพันต่อองค์การ ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01)