การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง แบบศึกษา 2 กลุ่ม วัดซ้ำ เพื่อศึกษาผลของการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเองของผู้สูงอายุในการควบคุมอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ มีภูมิลำเนาอยู่ในจังหวัดลพบุรี จำนวน 20 คน สุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คน กลุ่มทดลองได้รับการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเองที่บ้าน กลุ่มควบคุมได้รับวิธีปกติ ทำการวัดผลของการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเองด้วยแบบสัมภาษณ์การรับรู้ความสามารถตนเอง แบบสัมภาษณ์พฤติกรรมการควบคุมอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ และแบบประเมินความรุนแรงของอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำประเภทตัวแปรระหว่างกลุ่มหนึ่งตัวและตัวแปรภายในกลุมหนึ่งตัวและเปรียบเทียบพหุคูณโดยวิธีนิวแมน-คูลส์ ผลการวิจัยพบว่า มีปฎิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะเวลาการทดลองต่อการรับรู้ความสามารถตนเอง และพฤติกรรมการควบคุมอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผู้สูงอายุที่มีภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ที่เข้าร่วมการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเอง มีการรับรู้ความสามารถตนเอง และพฤติกรรมการควบคุมอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ หลังการทดลองเสร็่จสิ้นทันทีและหลังการทดลองเสร็จสิ้นหนึ่งเดือนสูงกว่าก่อนการทดลอง ส่วนหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันทีและหลังการทดลองเสร็จสิ้นหนึ่งเดื่อนไม่แตกต่างกัน เมื่อเปรียบเทียบการรับรู้ความสามารถตนเอง และพฤติกรรมการควบคุมอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่หลังการทดลองการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเองมีการรับรู้ความสามารถตนเอง และพฤติกรรมการควบคุมอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ทุกช่วงเวลาสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีปฎิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะเวลาการทดลองต่อความรุนแรงของอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผู้สูงอายุที่มีภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ที่เข้าร่วมการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเองมีความรุนแรงของอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ หลังการทดลองเสร็จสิ้นทันทีและหลังการทดลองเสร็จสิ้นหนึ่งเดือนกว่าก่อนการทดลอง ส่วนหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันทีและหลังการทดลองเสร็จสิ้นหนึ่งเดือน ไม่แตกต่างกัน เมื่อเปรียบเทียบความรุนแรงของอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่หลังการทดลองเสร็่จสิ้นทันทีและหลังการทดลองเสร็จสิ้นหนึ่งเดือนทั้งสองกลุ่ม พบว่ากลุ่มที่เข้าร่วมโปรแกรมการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเองมความรุนแรงของอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ทั้งสองช่วงเวลาต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 การศึกษานี้แสดงให้เห็นแนวทางในการนำวิธีส่งเสริมการรับรู้ความสามารถตนเองไปประยุกต์ใช้ในการปฎบัติการพยาบาล เพื่อเพิ่มการรับรู้ความสามารถตนเองของผู้สูงอายุที่มีภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ ให้มีพฤติกรรมในการควบคุมอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ของตนเองได้ดีขึ้น และลดความรุนแรงของอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ให้น้อยลงได้