การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อจะทราบถึงปฏิสัมพันธ์ของระบบกฎหมายเกี่ยวกับการค้าสิ่งทอ ระหว่างประเทศที่มีต่อกฎหมายไทยในส่วนที่เกี่ยวกับการค้าสิ่งทอว่ามีลักษณะอย่างไร และมีผลต่อระบบกฎหมายภายในของประเทศไทยเช่นไร ผลการวิจัยพบว่า ระบบการค้าสิ่งทอระหว่างประเทศ มีการกีดกันการนำเข้าตลอดมาเป็นระยะเวลาเกือบ 30 ปี โดยมีข้อตกลงจำกัดสิ่งทอฉบับต่าง ๆ เช่น SHORT TERM AGREEMENT, LONG TERM AGREEMENT สำหรับข้อตกลงฉบับปัจจุบัน มีลักษณะทางกฎหมายเกี่ยวกับการค้าสิ่งทอระหว่างประเทศ2 ลักษณะซ้อนกันอยู่ คือ ข้อตกลงว่าด้วยการค้าสิ่งทอระหว่างประเทศ หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า MULTI FIBRE ARRANGEMENT (MFA) ซึ่งเป็นข้อตกลงพหุภาคีและภายใต้ข้อกำหนดของ MPA มาตรา 3 หรือมาตรา 4อนุญาตให้ประเทศภาคีสมาชิกสามารถทำข้อตกลงทวิภาคี กำหนดโควต้านำเข้าสินค้าสิ่งทอรวมทั้งรายละเอียดอื่นๆ ที่เป็นหลักปฏิบัติในการค้าสิ่งทออนึ่งในการวิจัยครั้งนี้ตกลงทวิภาคี คือ ข้อตกลงเกี่ยวกับการค้าสิ่งทอระหว่างประเทศไทยกับประชาคมยุโรป พันธะกรณีที่ประเทศไทยมีต่อข้อตกลง MFA ก่อให้เกิดข้อตกลงทวิภาคีระหว่างประเทศไทยกับประชาคมยุโรป ส่งผลกระทบต่อกฎหมายภายในกล่าวคือ กฎหมายภายในจะตราขึ้นในลักษณะรองรับสอดคล้องหรือเอื้ออำนวยต่อข้อตกลงทวิภาคีที่มีอยู่ ทั้งในแง่การลงทุน การผลิต การส่งออก การนำเข้า การจัดสรรโควต้า สิทธิประโยชน์อื่น ๆ การจัดและบริหารองค์กรของรัฐที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งเศรษฐกิจการเมืองของประเทศไทยด้วย เมื่อกฎหมายเกี่ยวกับการค้าสิ่งทอระหว่างประเทศ มีปฏิสัมพันธ์ต่อกฎหมายภายในของประเทศ ดังนั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่ประเทศไทยต้องมีนโยบาลอุตสาหกรรมสิ่งทอเพื่อการเจรจาที่ได้รับการวางแผนไว้เป็นอย่างดีพยายามสร้างอำนาจต่อรองรวมกลุ่มกับประเทศที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน และดำเนินการบัญญัติกฎหมายให้รองรับปฏิสัมพันธ์นั้น อันจะยังประโยชน์ต่อประเทศชาติเป็นส่วนรวมให้มากที่สุด