การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลของการระลึกถึงความหลังแบบกลุ่มและการให้คำปรึกษาแบบภวนิยมแบบกลุ่มที่มีต่อความผาสุกในชีวิตของผู้สูงอายุ ในชมรมผู้สูงอายุ โรงพยาบาลอินทร์บุรีจังหวัดสิงห์บุรี ที่มีคะแนนเฉลี่ยความผาสุกในชีวิตอยู่ในระดับน้อยถึงปานกลางค่อนข้างน้อย จำนวน21 คน สุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลอง 2 กลุ่ม และกลุ่มควบคุม 1 กลุ่ม กลุ่มละ 7 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือโปรแกรมการระลึกถึงความหลังและโปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบภวนิยม และแบบสัมภาษณ์ความผาสุกในชีวิต ดำเนินการทดลองแบบกลุ่ม จำนวน 8 ครั้ง ครั้งละ 60-90 นาที โดยเป็นแบบแผนการวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีการทดสอบก่อนและหลังการทดลอง(Randomized Control Group Pretest Posttest Design) แบ่งการทดลองเป็น 3 ระยะ คือ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ ประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม(Repeated - Measures Analysis of Variance: One between - Subjects Variable and One within-SubjectsVariable) และทดสอบความแตกต่างระหว่างคู่โดยวิธีการแบบนิวแมน-คูลส์ (Newman-Keuls Method) ผลการวิจัย พบว่ามีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีทดลองกับระยะเวลาของการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผู้สูงอายุกลุ่มระลึกถึงความหลังมีความผาสุกในชีวิตในระยะหลังการทดลองและติดตามผลไม่แตกต่างกันแต่สูงกว่าก่อนทดลองและกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มการให้คำปรึกษาแบบภวนิยมมีความผาสุกในชีวิต ในระยะติดตามผลสูงกว่าหลังทดลองและก่อนทดลองและสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผู้สูงอายุกลุ่มการให้คำปรึกษาแบบภวนิยมมีความผาสุกในชีวิตสูงกว่ากลุ่มระลึกถึงความหลังในระยะติดตามผลแต่ไม่แตกต่างกันในระยะหลังการทดลอง