วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลง สมบัติทางเคมีกายภาพของผ้าไหมไทย เพื่อปรับปรุงสมบัติความคงทนต่อการขัดถู ความคงทนต่อแรงฉีกขาดของผ้าไหมไทยด้วยกระบวนการทางเคมีร่วมกับสารสร้างพันธะข้าม โดยการเปรียบเทียบผ้าไหมที่ผ่านการฟอกขาวและการย้อมร่วมกับสารสร้างพันธะข้าม ที่สภาวะต่างกัน กับผ้าไหมตัวอย่างที่ไม่ได้ผ่านกระบวนการเคมี จากการศึกษาพบว่า การฟอกขาวผ้าไหมทั้งแบบออกซิเดทีฟ และแบบรีดักทีฟ ทำให้ผ้าไหมมีความขาวเพิ่มขึ้นแต่ความคงทนต่อการขัดถูลดลง และความคงทนต่อแรงฉีกขาดลดลง สภาวะการย้อมผ้าไหมร่วมกับสารสร้างพันธะข้าม มีผลต่อสมบัติของผ้าไหมไทย โดยที่ พีเอช 5.5 มีค่าความคงทนต่อการขัดถู และความคงทนต่อแรงฉีกขาดสูงที่สุด ที่อุณหภูมิเพิ่มขึ้น ความคงทนต่อการขัดถู ความคงทนต่อแรงฉีกขาด และความขาวลดลง การใช้โซเดียมซิเทรตเป็นสารสร้างพันธะข้าม สามารถปรับปรุงค่าความคงทนต่อการขัดถู ความคงทนต่อแรงฉีกขาดได้ดีที่สุด เมื่อเทียบกับสารสร้างพันธะข้ามชนิดอื่น และที่ 3 เปอร์เซนต์โซเดียมซิเทรต ให้ผลในการปรับปรุงคุณภาพของผ้าไหมด้านความคงทนได้ดีที่สุด นอกจากนี้ยังได้ทำการศึกษาอิทธิพลของตัวทำละลายอินทรีย์ต่างชนิด ต่อสมบัติทางกายภาพของผ้าไหมร่วมด้วย และพบว่าอัตราส่วนระหว่างโพรพานอล และน้ำอย่างละ 50 เปอร์เซนต์ โดยปริมาตรมีผลต่อการปรับปรุงสมบัติความคงทน ต่อการขัดถู และความขาวของผ้าไหมไทย ผลจากการศึกษา โครงสร้างจุลภาคของเส้นใยไหม เมื่อขาดออกจากกัน หลังจากผ่านการทดสอบความคงทนต่อการขัดถู เป็นข้อมูลสนับสนุนสมบัติความคงทนต่อการขัดถู และความคงทนต่อแรงฉีกขาดของผ้าไหม