การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาบทเรียนทางไกลผ่านระบบเครือข่าย อินเทอร์เน็ต วิชาดิจิตอลเทคนิค และศึกษาเปรียบเทียบผลการเรียนเมื่อเรียนด้วย บทเรียนทางไกล ของนักศึกษาที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกัน โดยมีการเรียน แบบไม่ประสานเวลา เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือ 1) บทเรียนทางไกลผ่านระบบ เครือข่ายอินเทอร์เน็ต 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3) แบบสอบถามความ พึงพอใจต่อบทเรียนทางไกล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นสูง ชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาอิเล็กทรอนิกส์ สาขาวิชาอิเล็กทรอนิกส์-สื่อสาร และสาขาวิชาเทคนิคคอมพิวเตอร์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตขอนแก่น และวิทยาเขตสกลนคร จำนวน 128 คน แบ่งออกเป็น กลุ่มเก่ง จำนวน 24 คน กลุ่มปาน กลางจำนวน 64 คน และกลุ่มอ่อนจำนวน 40 คน โดยพิจารณาจากคะแนนทดสอบก่อนเรียน กับคะแนนเฉลี่ยของวิชาชีพสายช่างอุตสาหกรรม 4 วิชา หลังจากกลุ่มประชากรเรียนจบ บทเรียนแล้วผู้วิจัยได้ทดสอบด้วยแบบทดสอบ วัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณ โดยวิธีการวัด ซ้ำด้วยโปรแกรมเอสพีเอสเอส เวอร์ชัน 10.0 สำหรับโปรแกรมวินโดวส์ ผลการศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาพบว่านักศึกษาทุกกลุ่มเมื่อ เรียนด้วยบทเรียนทางไกลแล้วมีค่าคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 และไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มคะแนนที่เพิ่มขึ้นกับกลุ่ม นักศึกษา เมื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกับนักศึกษา ที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกัน พบว่าทุกกลุ่มแตกต่างกันอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ จากการศึกษาพบว่า นักศึกษาส่วนมากมีความพึงพอใจบทเรียนในระดับมาก และ รู้สึกเป็นอิสระต่อการเรียนรู้ในบทเรียน แต่นักศึกษาบางคนยังมีปัญหาในเรื่อง ภาษาอังกฤษและการใช้งานอินเทอร์เน็ต ซึ่งผู้เรียนที่มีพื้นฐานทางการใช้ คอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตจะเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วกว่า และมีประสิทธิภาพ มากกว่า