ข้อมูลแรงตึงผิวมีความสำคัญในอุตสาหกรรมอาหารหลายชนิด เช่น การอบแห้งแบบพ่นฝอย การเกิดอิมัลชันและการเกิดฟอง เนื่องจากสารเติมแต่งบางตัว และสภาวะของกระบวนการมีผลต่อแรงตึงผิวมาก จึงเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องมีเทคนิค ที่แม่นยำทั้งยังง่ายซึ่งสามารถใช้วัดแรงตึงผิวของสารหลายชนิดที่ใช้ใน อุตสาหกรรมได้ ในการศึกษานี้ใช้วิธีชั่งน้ำหนักหยดอย่างง่ายเป็นเทคนิควัดแรง ตึงผิวของสารละลายน้ำหลายชนิด และใช้แฟคเตอร์แก้ไขของ Harkins และ Brown (แฟคเตอร์ H-B) ที่ถูกดัดแปลงขึ้นเพื่อปรับปรุงความถูกต้องของวิธีการชั่ง น้ำหนักหยดในการวัดแรงตึงผิว จากนั้นจึงใช้เทคนิคนี้ประเมินอิทธิพลของสาร เติมแต่งและสภาวะของกระบวนการต่อแรงตึงผิวของสารละลายน้ำ การศึกษาแบ่งเป็น 3 ส่วน ส่วนแรกเป็นการทดสอบความเหมาะสมของการใช้วิธี ชั่งน้ำหนักหยดเพื่อวัดแรงตึงผิว โดยเปรียบเทียบแรงตึงผิวของน้ำกลั่นทั้งที่ ได้จากการใช้และไม่ใช้แฟคเตอร์แก้ไขกับค่ามาตรฐาน จากนั้นลดความแตกต่างระหว่าง ค่าแรงตึงผิวที่ได้จากการคำนวณกับแรงตึงผิวมาตรฐานของน้ำกลั่นเป็นร้อยละ 0 เพื่อดัดแปลงแฟคเตอร์แก้ไข แล้วทดสอบความเหมาะสมของแฟคเตอร์แก้ไขที่นำเสนอ ขึ้นใหม่นี้กับสารละลายน้ำอื่นๆ พบว่าผลการทดลองน่าพอใจมาก นั่นคือความ แตกต่างระหว่างค่าแรงตึงผิวที่คำนวณได้กับค่ามาตรฐานของสารละลายน้ำตาลทราย สารละลายเกลือแกงและสารละลายกรดอะซิติกมีค่าน้อยกว่าร้อยละ 2.5 ในช่วงความ เข้มข้นที่ใช้ทดสอบ ส่วนที่สองของการศึกษาเป็นการประเมินอิทธิพลของสารเติมแต่งต่างๆ ต่อแรง ตึงผิวของสารละลายน้ำพบว่าการเติมน้ำตาลทรายและเกลือแกงลงในน้ำเพิ่มแรงตึงผิว ของสารละลาย การเติมแป้งมันสำปะหลังไม่มีผลต่อแรงตึงผิวของสารละลาย ส่วนการ เติมไฮโดรคอลลอยด์ ได้แก่ CMC เพคติน และเจลาตินรวมทั้งกรดอะซิติกลดแรงตึงผิว ของสารละลายได้ต่างกัน ส่วนสุดท้ายของงานนี้เป็นการศึกษาอิทธิพลของสภาวะกระบวนการต่อแรงตึงผิว ของสารละลายน้ำโดยใช้กรด 2 ชนิดปรับค่าความเป็นกรดด่าง จากนั้นจึงวิเคราะห์ อิทธิพลของกรดทั้งสองต่อแรงตึงผิวของสารละลายน้ำ พบว่าแม้ที่ค่าความเป็น กรดด่างเท่ากันกรดต่างชนิดก็มีผลต่อแรงตึงผิวของสารละลายน้ำต่างกัน กรดอะซิติกลดแรงตึงผิวได้ที่ค่าความเป็นกรดด่าง 2 ถึง 3 แต่กรดอะซิติกไม่มีผล ต่อแรงตึงผิว