วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสึกหรอ ที่เกิดขึ้นบนแม่พิมพ์ตัดที่ ทำจากเหล็กเครื่องมือที่มีปริมาณคาร์บอนและโครเมี่ยมสูง เกรด JIS SKD11 ชุบแข็ง ที่ระดับ 60 HRC ตัดวัสดุชิ้นงานเป็นเหล็กกล้าไร้สนิมเกรดเฟอร์ริติก AISI 430 แผ่นกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 25 มิลลิเมตร ความหนา 0.5 มิลลิเมตร โดยมุ่งเน้น ศึกษาอิทธิพลของระยะช่องว่างคมตัดระหว่างแม่พิมพ์ ที่มีต่ออัตราการสึกหรอของ แม่พิมพ์ การตรวจสอบการสึกหรอทำทั้งทางตรงคือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นที่พันช์ โดยการวัดค่าแรงตัดชิ้นงาน น้ำหนักที่เปลี่ยนแปลง ระยะการสึกหรอของพันช์ ด้านข้างและด้านหน้า และทางอ้อมคือการตรวจสอบที่ขอบตัดของชิ้นงานที่ได้ ด้วยการวัดความสูงของครีบที่เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มต้นตัดจนถึงจำนวนการตัดที่ 10,000 ครั้งของทุกชุดแม่พิมพ์ ผลการทดลองพบว่าแม่พิมพ์ที่มีช่องว่างคมตัดน้อย การสึกหรอของพันช์จะเกิดขึ้นด้วยอัตราที่สูงกว่าแม่พิมพ์ที่มีช่องว่างคมตัดมาก ความสูงของครีบเพิ่มขึ้นตามปริมาณการสึกหรอของแม่พิมพ์ เมื่อเกิดการสึกหรอจน ถึงสภาวะคงที่ ซึ่งตัวบ่งชี้ถึงปริมาณการสึกหรอของแม่พิมพ์คือแรงในแนวตั้งฉาก กับแนวแกนของพันช์ และดูจากค่าของแรงตัดชิ้นงาน ซึ่งชุดแม่พิมพ์ที่ช่องว่าง คมตัดร้อยละ 3 ร้อยละ 8 และ ร้อยละ 18 ของความหนาชิ้นงาน แรงตัดมีการ เปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นร้อยละ 24.91, 23.79 และ 21.17 ของความหนาชิ้นงานตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบกับแรงตัดจากแม่พิมพ์เริ่มต้น