งานวิจัยครั้งนี้เป็นการจัดทำบัญชีการปล่อยสารมลพิษทางอากาศ ได้แก่ ฝุ่นละอองแขวนลอย, ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์, ออกไซด์ของไนโตรเจน และ ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ เพื่อใช้เป็นข้อมูลนำเข้าแบบจำลองทางคณิตศาสตร์และศึกษา เปรียบเทียบกับข้อมูลคุณภาพอากาศในบรรยากาศภายในบริเวณพื้นที่ศึกษา โดยได้เลือก นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร จังหวัดชลบุรี เป็นตัวแทนนิคมอุตสาหกรรมในภาคตะวันออก เป็นพื้นที่ศึกษาเนื่องจากการขยายตัวของโรงงานอุตสาหกรรมในพื้นที่ดังกล่าวมี แนวโน้มที่สูงขึ้นและมีประเภทโรงงานอุตสาหกรรมที่หลากหลายซึ่งประเภทอุตสาหกรรม ส่วนใหญ่ในนิคมอุตสาหกรรมนี้ ได้แก่ อุตสาหกรรมอุปกรณ์เหล็กและผลิตภัณฑ์โลหะ, อุตสาหกรรมเครื่องจักรและอะไหล่ และอุตสาหกรรมยานยนต์การขนส่ง การศึกษาพบว่า แหล่งกำเนิดมลพิษทางอากาศแบบจุด โดยพิจารณาข้อมูลการปล่อย สารมลพิษจากกระบวนการผลิตของโรงงานอุตสาหกรรมทั้งหมดทั้งโรงงาน ปริมาณสารมลพิษ ที่เกิดขึ้นจากนิคมอุตสาหกรรมอมตะนครส่วนใหญ่ คือ ฝุ่นละอองแขวนลอย (TSP) คิดเป็นร้อยละ 68 ของปริมาณสารมลพิษทั้งหมด โดยอุตสาหกรรมที่ก่อให้เกิดฝุ่น ละอองแขวนลอยมากที่สุดคือ อุตสาหกรรมเครื่องยนต์ เครื่องจักรและอะไหล่ (ร้อยละ 40 ของปริมาณฝุ่นละอองแขวนลอยทั้งหมด) อุตสาหกรรมที่ก่อให้เกิด ก๊าซออกไซด์ของซัลเฟอร์ (SO(,x)) มากที่สุด อุตสาหกรรมเครื่องยนต์เครื่องจักร และอะไหล่ (ร้อยละ 42 ของปริมาณก๊าซออกไซด์ของซัลเฟอร์ทั้งหมด) อุตสาหกรรม ที่ก่อให้เกิดก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) มากที่สุดคือ อุตสาหกรรมอุปกรณ์เหล็ก และผลิตภัณฑ์โลหะ (ร้อยละ 53 ของปริมาณก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ทั้งหมด) ส่วนอุตสาหกรรมที่ก่อให้เกิดออกไซด์ของไนโตรเจน (NO(,x)) มากที่สุด อุตสาหกรรมแก้ว กระจกและเครื่องปั้นดินเผา (ร้อยละ 64 ของปริมาณก๊าซออกไซด์ ของไนโตรเจนทั้งหมด) สำหรับการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ ISC3 ซึ่งได้รับการพัฒนาโดยองค์การ พิทักษ์สิ่งแวดล้อมแห่งสหรัฐอเมริกา (US.EPA) เพื่อใช้ทำนายความเข้มข้นของ สารมลพิษทางอากาศผลที่ได้รับจากการศึกษาเพื่อเปรียบเทียบกับค่ามาตรฐานคุณภาพอากาศ ในบรรยากาศของประเทศไทยพบว่า การทำนายความเข้มข้นของสารมลพิษทางอากาศทั้งผล กระทบระยะสั้นและระยะยาวของ ก๊าซออกไซด์ของซัลเฟอร์ ก๊าซออกไซด์ของไนโตรเจนและ ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ มีแนวโน้มที่จะยังคงต่ำกว่าค่ามาตรฐานคุณภาพอากาศใน บรรยากาศ ในขณะที่ฝุ่นละอองแขวนลอยมีแนวโน้มที่สูงกว่าค่ามาตรฐานคุณภาพอากาศ ในบรรยากาศ ผลการเปรียบเทียบประสิทธิภาพของแบบจำลองทางคณิตศาสตร์โดยใช้วิธีทางสถิติ พบว่าค่าทางสถิติที่คำนวณได้โดยเฉพาะค่า Fa2 ของจุดตรวจวัดคุณภาพอากาศทุกจุด มีค่าต่ำกว่าเกณฑ์การประเมินประสิทธิภาพแบบจำลอง ถึงแม้ว่าค่า FB และ NMSE ของ บางจุดตรวจวัดจะมีค่าอยู่ในเกณฑ์การพิจารณาก็ตาม แต่เปรียบเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์ ได้ต่ำมาก