งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาถึงผลกระทบของประเภทของปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ ปริมาณ การแทนที่ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ด้วยเถ้าถ่านหิน, ขนาดอนุภาคของเถ้าถ่านหิน, และอายุการบ่ม ในส่วนผสมมอร์ต้าร์ต่อการกัดกร่อน เนื่องจากสารละลายกรดซัลฟูริกที่มีความเข้มข้นต่างกัน และศึกษาถึงผลกระทบของวัสดุปอซโซลานต่อการกัดกร่อน เนื่องจากสารละลายกรดซัลฟูริก ในส่วนผสมคอนกรีต ในรูปของน้ำหนักที่สูญเสีย ในส่วนผสมมอร์ต้าร์ ใช้ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ ประเภทที่ 1 และ 5 โดยแทนที่ปูนซีเมนต์ ปอร์ตแลนด์ ประเภทที่ 1 ด้วยเถ้าถ่านหินไม่แยกขนาด, แยกขนาดละเอียดปานกลาง, และแยก ขนาดละเอียดมาก ในอัตราส่วนร้อยละ 30, 40 และ 50 โดยน้ำหนักของวัสดุประสาน กำหนดให้ ปริมาณน้ำต่อวัสดุประสานเท่ากับ 0.65 ทุกส่วนผสม จากนั้นนำมอร์ต้าร์ที่บ่มในน้ำจนอายุครบ 28, 42, 56 และ 90 วันมาทดสอบกำลังอัด และแช่ในสารละลายกรดซัลฟูริก ที่มีค่า pH เท่ากับ 0.5, 2.0 และ 3.5 สำหรับส่วนผสมคอนกรีตทำการแทนที่ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ ประเภทที่ 1 ด้วยเถ้าถ่านหิน, เถ้าแกลบ-เปลือกไม้ 2 ชนิด, เถ้าแกลบ, และไมโครซิลิกา จากนั้นบ่มคอนกรีต ในน้ำจนอายุครบ 28 วันมาทดสอบกำลังอัด และแช่ในสารละลายกรดซัลฟูริกที่มีค่า pH เท่ากับ 1.25 ผลการวิจัยพบว่าเมื่อสารละลายกรดซัลฟูริกมีค่า pH 0.5 มอร์ต้าร์ที่ผสมปูนซีเมนต์ ปอร์ตแลนด์ ประเภทที่ 5 ต้านทานการกัดกร่อนได้ดีกว่ามอร์ต้าร์ที่ผสมปูนซีเมนต์ปอร์แลนด์ ประเภทที่ 1 การเพิ่มปริมาณการแทนที่ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ด้วยเถ้าถ่านหิน และการแทนที่ ด้วยเถ้าถ่านหินไม่แยกขนาด สามารถเพิ่มการต้านทานการกัดกร่อนได้ แต่เมื่อความเข้มข้นของ สารละลายกรดลดลง คือมีค่า pH 2.0 และ 3.5 พบว่าการเพิ่มปริมาณการแทนที่ปูนซีเมนต์ ปอร์ตแลนด์ ด้วยเถ้าถ่านหิน จะส่งผลให้การกัดกร่อนเพิ่มขึ้น การใช้ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ ประเภทที่ 1 และ 5 ขนาดอนุภาคของเถ้าถ่านหิน และอายุการบ่มของมอร์ต้าร์ พบว่าไม่ส่งผล ต่อการเพิ่มการต้านทานการกัดกร่อนของกรดซัลฟูริก และการทดสอบคอนกรีตพบว่า การแทนที่ ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ประเภทที่ 1 ด้วยไมโครซิลิกา ช่วยเพิ่มการต้านทานการกัดกร่อนของกรด ซัลฟูริกที่มีค่า pH 1.25 ได้ดีกว่าวัสดุปอซโซลานชนิดอื่นๆ