งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้น้ำทิ้งโรงงานอุตสาหกรรมเกษตร เป็นแหล่งอาหารในการเลี้ยงเชื้อราโมแนสคัสเพื่อผลิตเม็ดสีสีแดง โดยใช้น้ำทิ้งจากโรงงาน 4 ประเภทคือ โรงงานผลิตแป้งข้าวเหนียว (น้ำแช่ข้าวเหนียวและน้ำกรองแป้ง) โรงงานผลิต สับปะรดกระป๋อง (น้ำบีบเปลือกสับปะรด) โรงงานผลิตแป้งมันสำปะหลัง (น้ำทิ้งจากเครื่อง ดีแคนเตอร์ น้ำทิ้งจากเครื่องแยกแป้ง และน้ำทิ้งรวม) และโรงงานผลิตฟองเต้าหู้ (น้ำทิ้งจาก กระบวนการผลิต) เมื่อนำเชื้อราโมแนสคัสที่คัดแยกได้จำนวน 71 ไอโซเลทมาคัดเลือกเบื้องต้นโดยใช้ อาหารเหลวยีสต์มอลต์เอคแทรค สามารถคัดเลือกเชื้อราโมแนสคัสที่ผลิตเม็ดสีสีแดงได้ ปริมาณมากจำนวน 13 ไอโซเลท เมื่อนำไปทดสอบการสร้างเม็ดสีสีแดงโดยใช้น้ำทิ้งข้างต้น เป็นแหล่งอาหาร พบว่าเชื้อราโมแนสคัสรหัส KT 066 เป็นไอโซเลทที่ผลิตเม็ดสีสีแดงได้มาก ที่สุดในน้ำทิ้งทุกชนิด โดยผลิตได้ 23.67 หน่วยเมื่อใช้น้ำทิ้งจากเครื่องดีแคนเตอร์เป็นแหล่ง อาหาร นอกจากนี้น้ำทิ้งจากเครื่องดีแคนเตอร์ยังเป็นแหล่งอาหารที่เหมาะสมที่สุดในการ ผลิตเม็ดสีสีแดงของเชื้อราโมแนสคัสทุกไอโซเลทที่คัดเลือกไว้ด้วย เม็ดสีที่ผลิตได้จากการเลี้ยงเชื้อราโมแนสคัสรหัส KT 066 ในน้ำทิ้งเครื่องดีแคนเตอร์ ดูดกลืนแสงสูงสุดที่ความยาวคลื่น 422 และ 500 นาโนเมตร เมื่ออยู่ในสภาวะเป็นกลาง ถึงด่างอ่อน มีความคงตัวดี (เม็ดสีเหลืออยู่มากกว่าร้อยละ 90) เมื่อทดสอบด้วยการ พาสเจอร์ไรซ์ การต้มนาน 1 ชั่วโมง การสเตอริไรซ์ที่อุณหภูมิ 110 องศาเซลเซียส ความดัน 10 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว 10 นาที และได้รับแสงอุลตร้าไวโอเลทนาน 4 ชั่วโมง นอกจากนี้ ยังพบว่าการเก็บสารละลายเม็ดสีที่อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียสในที่มืดทำให้เม็ดสีมีการ สูญเสียน้อยที่สุดด้วย