งานวิจัยนี้เป็นการศึกษารายละเอียดของแรงกระทำระหว่างยางกับสารตัวเติมในคอมโพสิท ผสมระหว่างยางกับเขม่าดำ (CB) และเขม่าดำที่ผ่านการทำปฏิกิริยาออกซิเดชัน (OX-CB) และ สมบัติของวัลคาไนเซทที่เตรียมจากยางต่างชนิดกันคือ ยางธรรมชาติ (NR) ยางไนไตรล์ (NBR) และยางอะครีลิก (ACM) จากการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณหมู่ฟังก์ชันของเขม่าดำ กับแรงกระทำระหว่างโมเลกุลยางกับอนุภาคเขม่าดำ พบว่าปริมาณธาตุออกซิเจนที่เป็นองค์ ประกอบสำคัญในหมู่ฟังก์ชันต่างๆ มีผลทำให้เกิดแรงกระทำระหว่างโมเลกุลยางกับอนุภาค เขม่าดำมีมากขึ้นโดยศึกษาจากค่าบาด์วรับเบอร์ นอกจากนี้ยังพบอีกว่าค่าปริมาณแรงกระทำ ที่เพิ่มขึ้นนี้นอกจากจะขึ้นอยู่กับชนิดและปริมาณหมู่ฟังก์ชันที่ผิวเขม่าดำแล้วยังขึ้นกับชนิด โมเลกุลของยางอีกด้วย จากการวัดค่าทอร์คซึ่งเป็นผลรวมของแรงกระทำที่เกิดขึ้นทั้งหมดคือ แรงกระทำระหว่างโมเลกุลยางกับเขม่าดำ แรงกระทำระหว่างโมเลกุลของยางเองและแรงกระทำ ระหว่างอนุภาคเขม่าดำเอง พบว่าค่าทอร์คของคอมโพสิท CB/ACM สูงกว่าค่าทอร์คของคอมโพสิท OX-CB/ACM แม้ว่าค่าบาด์วรับเบอร์ของคอมโพสิท CB/ACM จะต่ำกว่าซึ่งตรงกันข้ามกับกรณี คอมโพสิทของยางธรรมชาติและคอมโพสิทยางไนไตรล์ อาจสรุปได้ว่าแรงกระทำระหว่างโมเลกุล ของยางกับอนุภาคเขม่าดำยังขึ้นอยู่กับความแข็งแรงของแรงกระทำระหว่างโมเลกุลของยางเอง ด้วย นั่นคือแรงกระทำระหว่างโมเลกุลของยางอะครีลิกที่แข็งแรงยังส่งผลทำให้การเพิ่มของค่า บาด์วรับเบอร์ (ค่าแรงกระทำระหว่างโมเลกุลยางกับอนุภาคเขม่าดำ) ของคอมโพสิท OX-CB/ACM ไม่สูงมากเมื่อเทียบกับคอมโพสิท OX-CB/NR และคอมโพสิท OX-CB/NBR จากการศึกษาความ สามารถในการขึ้นรูปของคอมโพสิทยางโดยการวัดค่า tan (+,d) พบว่าการทำปฏิกิริยาออกซิเดชัน ที่ผิวเขม่าดำทำให้คอมโพสิทยางอะครีลิกขึ้นรูปได้ง่ายกว่าคอมโพสิทยางไนไตรล์และคอมโพสิท ยางธรรมชาติตามลำดับ ในขณะที่คอมโพสิทยางไนไตรล์ที่ผสมเขม่าดำที่ไม่ผ่านการทำปฏิกิริยา ออกซิเดชันขึ้นรูปได้ง่ายกว่าคอมโพสิทยางธรรมชาติและคอมโพสิทยางอะครีลิกตามลำดับ จาก ผลการศึกษาสมบัติของผลิตภัณฑ์ยางธรรมชาติเปรียบเทียบกับผลิตภัณฑ์ยางอะครีลิกก่อนและ หลังผ่านการเสื่อมสภาพ พบว่าก่อนการเสื่อมสภาพผลิตภัณฑ์ยางธรรมชาติมีสมบัติเชิงกลโดยรวม ดีกว่าผลิตภัณฑ์ยางอะครีลิก แต่ผลิตภัณฑ์ยางอะครีลิกมีสมบัติทนต่อการเสื่อมสภาพภายใต้ ความร้อน ตัวทำละลายและน้ำมันเครื่องได้ดีกว่าผลิตภัณฑ์ยางธรรมชาติ