จังหวัดนครปฐมเป็นจังหวัดที่มีฟาร์มเลี้ยงสุกรอยู่เป็นจำนวนมาก โดยส่วน ใหญ่เป็นฟาร์มขนาดเล็กที่รวมตัวกันอยู่อย่างหนาแน่นในพื้นที่ต่าง ๆ และมีโรงงาน อุตสาหกรรมอาหารหลายโรงงานที่ไม่มีระบบบำบัดน้ำเสียให้อยู่ในเกณฑ์ที่ทางราชการ กำหนดกระจายอยู่โดยรอบ ซึ่งของเสียจากทั้งสองแหล่งดังกล่าวทำให้เกิดมลภาวะและ ก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อม การส่งเสริมให้มีการสร้างระบบบ้ำบัดน้ำเสียและผลิต ก๊าซชีวภาพให้ครบทุกฟาร์มหรือทุกโรงงานก็มีความเป็นไปได้ยาก ดังนั้นจึงควรมีการ ศึกษาเพื่อดูความเป็นไปได้ในการจัดตั้งระบบบำบัดน้ำเสียรวม โดยในการศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินปริมาณของเสียและปริมาณมลสารจากฟาร์มเลี้ยงสุกรและ โรงงานอุตสาหกรรมอาหารขนาดกลางและเล็กเสนอรูปแบบและขนาดของระบบบำบัดรวม และ ประเมินปริมาณก๊าซชีวภาพจากของเสียฟาร์มสุกรและน้ำเสียโรงงานอุตสาหกรรมอาหาร ขนาดกลางและเล็กในจังหวัดนครปฐม ในการพิจารณาพื้นที่ที่เป็นแหล่งกำเนิดของเสีย ขนาดของฟาร์มสุกร และประเภท ของโรงงานอุตสาหกรรมอาหาร จากการรวบรวมเอกสารและสำรวจเพื่อกำหนดและประเมิน ปริมาณของเสียและมลสารในพื้นที่ ที่คาดว่าจะมีการจัดสร้างระบบบำบัดน้ำเสียรวม ซึ่งจากการศึกษาได้คัดเลือกพื้นที่เป้าหมายที่มีการรวมกลุ่มของฟาร์มสุกรและโรงงาน อุตสาหกรรมอาหารอย่างหนาแน่น คือ 4 ตำบลในอำเภอสามพราน ได้แก่ ท่าข้าม บ้านใหม่ สามพราน และอ้อมใหญ่เป็นพื้นที่ศึกษา นอกจากนี้ได้กำหนดขนาดของฟาร์มสุกรที่ศึกษา เป็น 10-2,000 ตัว/ฟาร์ม โดยแบ่งเป็น 4 ขนาด คือ ฟาร์มที่มีการเลี้ยงสุกร 10-50, 51-200, 201-500 และ 501-2,000 ตัว/ฟาร์ม เนื่องจากฟาร์มที่มีสุกรน้อยกว่า 2,000 ตัวไม่มีความคุ้มทุนถ้าต้องสร้างระบบผลิตก๊าซชีวภาพเองภายในฟาร์ม และกลุ่มโรงงาน อุตสาหกรรมอาหารที่สนใจ ได้แก่ อุตสาหกรรมประเภทแป้ง และผลิตภัณฑ์จากแป้ง ที่มี จำนวนมากในจังหวัดนครปฐม ในการประเมินปริมาณของเสียและมลสารที่เกิดขึ้น โดยการสำรวจและเก็บตัวอย่าง ของเสียจากฟาร์มสุกร และโรงงานอุตสาหกรรมอาหารประเภทแป้งและผลิตภัณฑ์จากแป้ง ในพื้นที่เป้าหมาย ประเมินได้ว่า ปริมาณน้ำเสียที่เกิดจากฟาร์มเลี้ยงสุกรใน พื้นที่เป้าหมายรวมเป็นทั้งหมด 1,515 ลบ.ม./วัน คิดเป็นปริมาณมลสารในรูปซีโอดี และสารประกอบไนโตรเจนประมาณ 12,560 KgCOD/วัน และ 780 KgTKN/วัน ตามลำดับ ใน ขณะที่จากโรงงานอุตสาหกรรมอาหารกลุ่มเป้าหมายมีปริมาณน้ำเสียที่เกิดขึ้นทั้งสิ้น ประมาณ 2,240 ลบ.ม./วัน คิดเป็นปริมาณมลสารในรูปซีโอดีและสารประกอบไนโตรเจน ประมาณ 6,840 Kg/COD/วัน และ 230-680 KgTKM/วัน ตามลำดับ ดังนั้นปริมาณของเสีย รวมจากทั้ง 2 แหล่ง ในอำเภอสามพรานที่ 4 ตำบลเป้าหมายมีปริมาตรประมาณ 3,755 ลบ.ม./วัน คิดเป็นมลสารในรูปซีโอดีและสารประกอบไนโตรเจนประมาณ 19,360 KgCOD/วัน และ 1,460 KgTKN/วัน ตามลำดับ โดยน้ำเสียรวมที่เกิดขึ้นนี้มีค่า COD:N ประมาณ 12:1 จากการศึกษาประสิทธิภาพการย่อยสลายของเสีย (Treatability study) เพื่อผลิต ก๊าซชีวภาพพบว่าของเสียจากฟาร์มสุกร และโรงงานอุตสาหกรรมอาหารประเภทแป้งและ ผลิตภัณฑ์จากแป้ง สามารถถูกย่อยสลายและเปลี่ยนเป็นก๊าซชีวภาพได้ดี และเมื่อรวม น้ำเสียจากทั้งสองแหล่งด้วยกันเป็นน้ำเสียรวมพบว่า ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี ได้ร้อยละ 70 และประสิทธิภาพการเกิดก๊าซชีวภาพเท่ากับ 0.4-0.5 ลบ.ม./KgCOD Removal โดยมีมีเทนร้อยละ 70 เป็นองค์ประกอบในก๊าซชีวภาพ จากข้อมูลทั้งหมดนี้ สามารถประเมินปริมาณก๊าซชีวภาพที่ได้ทั้งหมดในพื้นที่เป้าหมายเป็น 5,600-7,000 ลบ.ม./วัน ซึ่งสามารถนำมาผลิตกระแสไฟฟ้าได้ 7,280-9,100 กิโลวัตต์-ชั่วโมง ส่วน รูปแบบและขนาดของระบบบำบัดน้ำเสียรวมและผลิตก๊าซชีวภาพที่คาดว่าจะใช้เป็นระบบ แบบ H-UASB ที่ได้มีการพัฒนาขึ้นในประเทศโดยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ขนาดของระบบ 18,800 ลบ.ม. และพื้นที่ที่ต้องการจะใช้ในการก่อสร้างระบบก๊าซชีวภาพ รวมทั้ง ลานตากตะกอนประมาณ 40 ไร่