งานวิจัยนี้เป็นการนำวัสดุเหลือใช้จากธรรมชาติ ได้แก่ เปลือกหอยแครงบด มาเป็นสาร ตัวเติมในการผสมกับพอลิเอทธิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ (low density polyethylene, LDPE) ด้วยสัดส่วน 0-40 เปอร์เซนต์โดยน้ำหนัก โดยทำการผสมในเครื่องอัดรีดเกลียวหนอนคู่แบบหมุน สวนทาง จากการศึกษาปัจจัยในการผสมพบว่าเปลือกหอยแครงบดซึ่งมีขนาดอนุภาคเฉลี่ย 36 (+,m)m มีผลทำให้ค่าโมดูลัส ความแข็ง และความหนาแน่นของพอลิเมอร์เพิ่มขึ้น โดยค่าการ ยืดตัวที่จุดขาดลดลง ขณะที่ความต้านทานแรงดึงที่จุดครากไม่เปลี่ยนแปลง โดยค่าโมดูลัส สูงสุดคือ 136 MPa ที่ปริมาณเปลือกหอยแครงบด 30 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก และเมื่อเปรียบ เทียบกับสารตัวเติมแคลเซียมคาร์บอเนต (CaCO(,3)) ที่ใช้ในทางการค้า พบว่าในส่วนผสม โดยน้ำหนัก 0-40 เปอร์เซนต์ ค่าโมดูลัสสูงสุดคือ 125 MPa ที่ส่วนผสม 40 เปอร์เซนต์ของ CaCO(,3) ซึ่งเปลือกหอยแครงบดจะให้ค่าโมดูลัสที่สูงกว่า และจากการศึกษาโครงสร้างทาง จุลภาคด้วยเทคนิค SEM พบว่าเปลือกหอยแครงบดมีการกระจายตัวและการยึดเกาะที่ดีกับ LDPE เนื่องจากอิทธิพลของสารประกอบอินทรีย์ประเภทกรดคาร์บอกซิลิกที่มีอยู่ในเปลือกหอย แครงบด ซึ่งโครงสร้างผลึกของ CaCO(,3) ที่แตกต่างกันระหว่าง aragonite ในเปลือกหอยแครง บดกับ calcite ของ CaCO(,3) ที่ใช้ในทางการค้า ส่งผลให้ความแข็งของ LDPE ที่ผสมกับ เปลือกหอยแครงบดสูงกว่า โดยเปลือกหอยแครงบดมีลักษณะเป็นสารก่อผลึกที่ส่งผลให้ความ เป็นผลึก รวมไปถึงความหนาแน่นของ LDPE และพอลิพรอพิลีนเพิ่มขึ้น ขณะที่ stearic acid ที่ใช้ในการปรับปรุงผิวจะรบกวนการเกิดผลึก ส่งผลให้ความเป็นผลึกของพอลิเมอร์ลดลง