การรั่วไหลหรือปล่อยสารทำความเย็น (CFC) ของระบบปรับอากาศแบบทั่วไป (ระบบ อัดไอ) เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำลายชั้นโอโซน ดังนั้นการใช้ระบบปรับอากาศที่ไม่มีการใช้สาร CFC จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง เทคโนโลยีหนึ่งที่น่าสนใจคือ เทคโนโลยีเทอร์โมอิเล็กตริก วิทยานิพนธ์นี้ได้ศึกษาสมรรถนะของการพาความร้อนแบบอิสระในเครื่องปรับอากาศ แบบเทอร์โมอิเล็กตริก (TEAC) โดยออกแบบเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนแบบครีบสี่เหลี่ยม ผืนผ้าซึ่งมีการถ่ายเทความร้อนแบบอิสระที่ด้านเย็นของเทอร์โมอิเล็กตริกโมดูล ขณะที่ด้าน ร้อนของเทอร์โมอิเล็กตริกโมดูลมีการถ่ายเทความร้อนแบบบังคับโดยใช้เครื่องแลกเปลี่ยน ความร้อนแบบครีบสกาย อันดับแรกแบบจำลองเชิงตัวเลขแบบ 3 มิติ ไฟไนต์ดิฟเฟอร์เรนต์ ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ในการคำนวณหาสนามการไหล และการกระจายตัวของอุณหภูมิของ อากาศระหว่างครีบสี่เหลี่ยมผืนผ้า โดยใช้วิธี Marker and Cell method (MAC) ในการแก้ สมการของระบบ ซึ่งจะกำหนดอุณหภูมิของผนังครีบให้คงที่ๆ ค่าต่างๆ ที่ตรงกับเงื่อนไขการ ทำงานของ TEAC การออกแบบเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนได้วิเคราะห์ถึงผลกระทบของการ เปลี่ยนแปลงขนาดระยะห่างระหว่างครีบ และความยาวของครีบ ผลจากแบบจำลองเชิงตัวเลข มีค่าสอดคล้องกับผลการทดลอง จากนั้นเครื่อง TEAC ถูกสร้างขึ้นโดยใช้เทอร์โมอิเล็กตริก จำนวน 7 โมดูล (Tainjin Lantain Model TEC1-12708) ทดสอบในห้องทดสอบที่มีการหุ้มฉนวนโดยมีปริมาตร 0.024 m(3) และ 1 m(3) ตามลำดับ นอกจากนั้นยังได้ศึกษาถึงผลของการติดตั้งเครื่อง TEAC อีก 2 ตำแหน่ง กล่าวคือ การติดตั้งในแนวตั้ง (แบบผนัง) และการติดตั้งแบบเอียง 5(+,ฐ)C จากแนวระดับ (แบบเพดาน) จากการทดลองพบว่าสมรรถนะการทำความเย็นของระบบขึ้นกับกระแสไฟฟ้า ที่จ่ายให้กับระบบอุณหภูมิอากาศแวดล้อม และอัตราการไหลของอากาศผ่านเครื่องแลกเปลี่ยน ความร้อนด้านร้อน การติดตั้งแบบเพดานให้สมรรถนะการทำความเย็นที่ดีกว่าแบบผนัง ภายใต้ เงื่อนไขในการออกแบบนี้ การทำงานของระบบที่เหมาะสมอยู่ที่กระแสไฟฟ้า 3 แอมแปร์ และ อัตราการไหลของอากาศผ่านเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนด้านร้อน 0.027 kg.s(-1) มีความ สามารถในการทำความเย็นได้ 169 W และลดอุณหภูมิของห้องทดสอบระหว่าง 16(+,ฐ)C และ 28(+,ฐ)C ขึ้นกับปริมาตรของห้องทดสอบ จากการทดสอบในห้องทดสอบขนาด 1 m(3) พบว่า มีการกลั่นตัวของน้ำ 14.6 g ในช่วงเวลาทดสอบ 3 ชั่วโมง เมื่อใช้เป็นเครื่องลดความชื้นจะมีการ กลั่นตัวของน้ำ 356 g ต่อวัน