การศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพความถนัดทางด้านการเรียน 6 ด้าน ได้แก่ ความถนัดด้านคณิตศาสตร์ ความถนัดด้านภาษาไทย ความถนัดด้านเหตุผล ความถนัด ด้านมิติสัมพันธ์ ความถนัดด้านความจำ ความถนัดด้านการรับรู้และเกรดเฉลี่ยในระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพกับผลสัมฤทธิ์ทางด้านการเรียนช่างอุตสาหกรรม (2) เปรียบเทียบค่า สหสัมพันธ์ ระหว่างตัวแปรเกณฑ์กับตัวแปรอิสระแต่ละตัวและระหว่างตัวแปรอิสระกับตัวแปร อิสระด้วยการทดสอบค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (3) ศึกษาตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อผลการเรียน ด้านช่างอุตสาหกรรมแผนกวิชาช่างไฟฟ้าและแผนกวิชาช่างอิเล็กทรอนิกส์ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักศึกษาแผนกวิชาช่างไฟฟ้าและแผนกวิชาช่างอิเล็กทรอนิกส์ วิทยาลัยเทคนิคเขตการศึกษา 10 จำนวน 360 คน ผลการวิจัยพบว่าคะแนนเฉลี่ยความถนัดทางด้านการเรียนแต่ละด้านของนักศึกษาวิทยาลัย เทคนิคแต่ละวิทยาลัย มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และมีความถนัดเพียง 3 ด้าน คือ ความถนัดด้านเหตุผล ความถนัดด้านความจำและความถนัดด้านการรับรู้ที่มีคะแนนเฉลี่ย สูงกว่าครึ่งของคะแนนเต็มและมีคะแนนความถนัดด้านคณิตศาสตร์ต่ำมาก ค่าสหสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญได้แก่ ความสัมพันธ์ระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านช่าง อุตสาหกรรมแผนกวิชาช่างไฟฟ้า กับความถนัดด้านคณิตศาสตร์, เกรดเฉลี่ย ปวช. และความ ถนัดด้านการรับรู้ (r = .749, .300 และ .182 ตามลำดับ) ส่วนแผนกวิชาช่างอิเล็กทรอนิกส์ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความถนัดด้านคณิตศาสตร์, เกรด เฉลี่ย ปวช. และความถนัดด้านเหตุผล (r = .637, .237 และ .199 ตามลำดับ)