การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการการเดินทางของคนพิการ และเพื่อประเมินสิ่งอำนวยความสะดวกในเชิงคุณภาพของระบบส่งสาธารณะสำหรับคนพิการ เนื่อง มาจากปัญหาการไม่สามารถเข้าใช้ระบบขนส่งสาธารณะ ซึ่งเป็นระบบขนส่งที่จำเป็นสำหรับการ เดินทางในเขตตัวเมือง และการขาดการปรับปรุงระบบขนส่งสาธารณะสำหรับคนพิการที่เพียงพอ ในการเดินทาง โดยการศึกษานี้จะทำการศึกษาถึงความต้องการการเดินทางและสิ่งอำนวยความ สะดวกของระบบขนส่งสาธารณะสำหรับคนพิการตาบอด และคนพิการที่ใช้รถเข็น ซึ่งวิธีการศึกษานี้ จะทำการสัมภาษณ์การเดินทางของคนพิการ โดยแบ่งตามวัตถุประสงค์ของการเดินทาง ระบบขนส่ง ที่ใช้ในการเดินทาง ระยะทางในการเดินทาง จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดในการเดินทาง และทำการ ประเมินสิ่งอำนวยความสะดวกในการที่จะเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะ ในเส้นทางจากจุด เริ่มต้นถึงจุดสิ้นสุดที่ได้จากข้อมูลการสัมภาษณ์ ผลการศึกษาพบว่า คนพิการตาบอดจะมีการเข้าใช้ระบบขนส่งสาธารณะได้ดีกว่าคนพิการ ที่ใช้รถเข็น โดยที่คนพิการตาบอดส่วนใหญ่สามารถเดินทางโดยใช้ทางเท้าและรถโดยสาร ประจำทางในขณะที่คนพิการที่ใช้รถเข็นต้องใช้การเดินทางด้วย รถแท็กซี่และรถส่วนบุคคล และคนพิการจะมีความต้องการการเดินทางมากในกิจกรรมเชิงบังคับ และกิจกรรมที่มีระยะทาง ในการเดินทางน้อย ซึ่งก็คือ กิจกรรม การทำงาน/เรียน และ การซื้อของใช้ที่จำเป็น ตามลำดับ โดยในการประเมินสิ่งอำนวยความสะดวกของระบบขนส่งสาธารณะพบว่า สิ่งอำนวย ความสะดวกไม่มีความต่อเนื่องในเส้นทางเดินทาง และการปรับปรุงระบบขนส่งสาธารณะในปัจจุบัน มีอยู่น้อย และไม่มีประสิทธิภาพ โดยควรทำการปรับปรุงทางเท้าในบริเวณหน่วยงานที่มีคนพิการ อาศัยอยู่ และควรจัดรถบริการโดยเฉพาะในเส้นทางที่มีอัตราการเดินทางสูง ซึ่งเป็นความ ช่วยเหลือในขั้นต้น นอกจากนี้ จากผลการศึกษาพบว่า ระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนกรุงเทพ ซึ่งเป็นระบบขนส่ง สาธารณะที่จัดสร้างขึ้นใหม่นั้น เป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายการเดินทางของคนพิการ แต่การ จัดสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการนั้น มีไม่ครบถ้วน จึงควรมีการปรับปรุงแก้ไขให้มี สิ่งอำนวยความสะดวกที่สมบูรณ์