การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาการย่อยสลายกากตะกอนปนเปื้อนน้ำมัน (Oily sludge) ในสภาพไร้ออกซิเจน ซึ่งเป็นการศึกษาเพื่อหาสภาวะที่เหมาะสมต่อการย่อยสลายในสภาพ ไร้ออกซิเจนของกากตะกอนปนเปื้อนน้ำมันที่เก็บมาจากส่วน Dissolved Air Floatation ร่วมกับกากตะกอนชีวภาพจากส่วนการบำบัดน้ำเสียทางชีวภาพที่เก็บมาจากหน่วย Clarifier โดยในการศึกษานี้แบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ส่วนด้วยกันคือ ส่วนที่หนึ่งคือการศึกษาการ Start up ระบบเปรียบเทียบการใช้หัวเชื้อจากโรงบำบัดน้ำเสียชุมชนสี่พระยา, หัวเชื้อ จากปุ๋ยคอก เปรียบเทียบกับไม่มีการใช้หัวเชื้อ (Control) ในถังปฏิกิริยาขนาด 4 ลิตร การศึกษาในส่วนที่สองเป็นการศึกษาหาสภาวะที่เหมาะสมต่อการย่อยสลายกากตะกอนปนเปื้อน น้ำมันในสภาพไร้ออกซิเจนซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ส่วนย่อยได้แก่ ส่วนแรกเป็นการศึกษาหาสัดส่วน กากตะกอนปนเปื้อนน้ำมันต่อกากตะกอนชีวภาพที่เหมาะสม โดยทำการศึกษาที่ความเข้มข้นน้ำมัน ระดับต่าง ๆ ดังนี้ 0.23%, 2.5%, 5%, 7.5% และ 9.42% และส่วนที่สองเป็นการศึกษา ถึงผลของการเร่งการย่อยสลายด้ายการเติมธาตุอาหาร โดยทำการศึกษาที่ความเข้มข้นน้ำมัน ดังนี้ 0.23%, 2.5%, 5% และ 7.5% จากผลการศึกษาพบว่า หัวเชื้อจากปุ๋ยคอกให้ผลในการผลิตก๊าซมีเทนและเกิดการย่อย สลายไฮโดรคาร์บอนได้ดีกว่าหัวเชื้อจากโรงบำบัดน้ำเสียชุมชนสี่พระยา จึงนำไปใช้ในการ ศึกษาต่อไป ในส่วนของการหาสัดส่วนของกากตะกอนปนเปื้อนน้ำมันต่อกากตะกอนชีวภาพที่ เหมาะสมพบว่าที่ความเข้มข้นน้ำมันสูง ๆ (7.5% และ 9.42%) ให้ผลในการย่อยสลาย ไฮโดรคาร์บอนทั้งหมดได้ดีประมาณ 40% และยังสามารถย่อยสลายไฮโดรคาร์บอนอิ่มตัวได้ดี อีกด้วย และในทุกความเข้มข้นน้ำมันสามารถย่อยสลายไฮโดรคาร์บอนอิ่มตัวได้มากกว่า 90% ในการเร่งการย่อยสลายด้วยเติมธาตุอาหารพบว่าการเติมธาตุอาหารช่วยเร่งการย่อยสลาย ให้เกิดได้เร็วขึ้น และช่วยในการผลิตก๊าซมีเทนให้มีปริมาณมากขึ้นด้วย โดยเฉพาะในความ เข้มข้นน้ำมันต่ำ (0.23%, 2.5%) ส่วนที่ความเข้มข้นน้ำมันสูง ๆ (5%, 7.5%) หากต้องการ เร่งการย่อยสลายควรปรับการเติมธาตุอาหารในปริมาณที่เหมาะสม