การใช้พลังงานของประเทศไทยมีแนวโน้มลดลงเนื่องจากภาวะเศรษฐกิจของประเทศ ที่ตกต่ำลง แต่จากสถิติการใช้พลังงานด้านบ้านพักอาศัยกลับพบว่ายังคงมีปริมาณการใช้ ที่สูงขึ้น ทั้งนี้ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากการออกแบบบ้านพักอาศัยทั่วไปไม่มีความเหมาะสมกับ สภาพภูมิอากาศของประเทศไทย ที่มีอากาศร้อนชื้นเกือบทั้งปี งานวิจัยฉบับนี้มีการใช้โปรแกรม DOE-2 มาคำนวณภาระการทำความเย็นของบ้านพัก อาศัยทั่วไป 5 หลัง ซึ่งมีลักษณะการใช้พลังงานแบบบ้านพักอาศัยทั่วไปคือ มีการติดตั้งเครื่อง ปรับอากาศในบางห้องและมีการเปิดใช้เครื่องปรับอากาศเป็นบางเวลา พบว่ามีปริมาณของ ภาระการทำความเย็นเฉลี่ย 169.8 W/m.(2) โดยมีปริมาณความร้อนที่ถ่ายเทเข้าสู่อาคาร เฉลี่ยทางหลังคามากที่สุดคือ 207.7 W/m.(2) และจากการนำข้อมูลที่ได้จากการศึกษาภาระ การทำความเย็นของบ้านพักอาศัยทั่วไปมาเป็นแนวทางในการออกแบบบ้านพักอาศัยหลังใหม่ เพื่อให้สามารถเกิดการประหยัดพลังงานนั้น มีภาระการทำความเย็นลดลงเหลือ 130.5 W/m.(2) ซึ่งต่ำกว่าบ้านพักอาศัยทั่วไปร้อยละ 23.15 การปรับปรุงวัสดุกรอบอาคารของบ้านพักอาศัยเดิมพบว่าการติดตั้งฉนวนกันความร้อน ชนิดฉนวนใยแก้ว หนา 5 ซม. บริเวณหลังคาจะทำให้ประหยัดพลังงานไฟฟ้าลงได้ปีละ 721 kWh ต่อปี มีระยะเวลาคืนทุน 9.8 ปี ส่วนการติดตั้งอุปกรณ์บังแดดพบว่ามีผลการประหยัด น้อยจนไม่มีความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ การปรับปรุงวัสดุวัสดุกรอบอาคารของบ้านซึ่งออกแบบใหม่ พบว่าการใช้ผนังอิฐมวลเบา สามารถประหยัดพลังงานไฟฟ้าได้ปีละ 1,442 kWh ต่อปี มีระยะเวลาคืนทุน 8.6 ปี และการ ติดตั้งฉนวนกันความร้อนชนิดฉนวนใยแก้ว หนา 5 ซม. บริเวณหลังคาจะทำให้ประหยัดพลังงาน ไฟฟ้าลงได้ปีละ 584 kWh ต่อปี มีระยะเวลาคืนทุน 16.3 ปี ส่วนการใช้ผนังชนิด EIFS พบว่า ไม่มีความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์เนื่องจากมีราคาแพงเกินไป