วิทยานิพนธ์ (ค.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการในการส่งเสริมการมีวินัยในตนเองสำหรับสามเณรภาคฤดูร้อน 2. เพื่อพัฒนาโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อส่งเสริมการมีวินัยในตนเองสำหรับสามเณรภาคฤดูร้อน 3. เพื่อศึกษาผลการทดลองใช้การโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อส่งเสริมการมีวินัยในตนเองสำหรับสามเณรภาคฤดูร้อน 4. เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งเสริม และอุปสรรคที่ในการนำโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อส่งเสริมการมีวินัยในตนเองสำหรับสามเณรภาคฤดูร้อนที่พัฒนาขึ้นไปใช้ ประชากรเป็นสามเณรภาคฤดูร้อน ณ วัดสมเด็จเจริญ ต.สมเด็จเจริญ อ.หนองปรือ จ.กาญจนบุรี จำนวน 58 รูป โดยกลุ่มทดลองจะเข้าร่วมกิจกรรมตามโปรแกรมเป็นเวลา 12 วัน โดยวิเคราะห์ผลก่อนและหลังการทดลอง ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพและปัญหา คือสามเณรภาคฤดูร้อนมีวินัยในตนเองในระดับปานกลางและน้อย และมีความต้องการส่งเสริมการมีวินัยในตนเองทุกด้านในระดับมาก 2) โปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อส่งเสริมการมีวินัยในตนเองสำหรับสามเณรภาคฤดูร้อนประกอบด้วยองค์ประกอบ วัตถุประสงค์ ผู้เรียน ผู้สอน เนื้อหาสาระ กิจกรรมการเรียนรู้ ระยะเวลา แหล่งความรู้และสื่อ สภาพแวดล้อม และการวัดประเมินผล 3) ผลการใช้โปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อส่งเสริมการมีวินัยในตนเองสำหรับสามเณรภาคฤดูร้อน พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนด้านพุทธิพิสัย จิตพิสัย และทักษะพิสัย ของกลุ่มทดลองหลังเข้ารับอบรมตามโปรแกรมสูงขึ้นกว่าก่อนเข้ารับอบรม แตกต่างกัน ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 4)ปัจจัยที่ส่งเสริมการใช้โปรแกรม ได้แก่ เนื้อหา พระวิทยากร และกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือ ปัจจัยที่เป็นอุปสรรค คือ วินัยสงฆ์ พ่อแม่ผู้ปกครองและสภาพแวดล้อม