วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ในการวิจัย 2 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านความสามารถทางการคิด เชาวน์ปัญญา และจิตพิสัยกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยสำคัญด้านความสามารถทางการคิดแบบต่างๆ เชาวน์ปัญญาและจิตพิสัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 746 คน จาก 24 โรงเรียนได้มาจากการสุ่มแบบ 3 ขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสอบถามวัดจิตพิสัยมีค่าความเที่ยงทั้งฉบับ 0.87 2) แบบสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ความเที่ยงทั้งฉบับมีค่า 0.82 ค่าเฉลี่ยความยากง่ายของแบบทดสอบ 0.51 ค่าเฉลี่ยอำนาจจำแนกของแบบทดสอบ 0.58 3) แบบทดสอบวัดความสามารถทางการคิด 4) แบบวัดเชาวน์ปัญญาผู้วิจัยใช้แบบทดสอบมาตรฐานของ Raven การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยใช้สถิติบรรยาย การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ และการวิเคราะห์โมเดลเชิงสาเหตุด้วยโปรแกรม LISREL 8.72 ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1) ตัวแปรปัจจัยสำคัญด้านการคิดส่วนใหญ่มีความสัมพันธ์กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ในระดับสูง ตัวแปรสำคัญที่ส่งต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ได้แก่ปัจจัยด้านการคิดแบบวิทยาศาสตร์ การคิดแก้ปัญหา การคิดสร้างสรรค์ การคิดวิเคราะห์ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ การคิดตัดสินใจ เชาวน์ปัญญา และจิตพิสัย ร่วมกันทำนายความแปรปรวนของตัวแปรผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ได้ร้อยละ 78.5 และความคลาดเคลื่อนมาตรฐานของการทำนายเท่ากับ 0.451 2) ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยโดยการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างเชิงเส้นพบว่า โมเดลมีความตรง และมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (ไค-สแควร์ = 321.66 องศาอิสระ = 309 p = 0.29, GFI = 0.97, AGFI = 0.95, RMR = 0.016 ตัวแปรปัจจัยในโมเดลอธิบายความแปรปรวนของตัวแปรแฝงผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ได้ร้อยละ 91 ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ได้รับอิทธิพลทางบวกจากปัจจัยการคิดแบบวิทยาศาสตร์ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ การคิดวิเคราะห์ การคิดตัดสินใจ การคิดแก้ปัญหา เชาวน์ปัญญา ส่วนการคิดสร้างสรรค์และปัจจัยด้านจิตพิสัย พบว่ามีอิทธิพลในทางลบ