วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

กฎหมายระหว่างประเทศว่าด้วยเรื่องการทำประมงในทะเลหลวงได้วางหลักการไว้ว่ารัฐทุกรัฐมีเสรีภาพในการทำประมงในทะเลหลวง แต่สิทธิในการทำประมงในทะเลหลวงของเรือประมงของรัฐต้องตกอยู่ภายใต้ข้อจำกัดทางกฎหมาย ในข้อตกลงระหว่างประเทศ ทั้งในระดับโลก ระดับภูมิภาค และระดับอนุภูมิภาค ซึ่งข้อจำกัดทางกฎหมายเช่นนี้มีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อควบคุมการทำประมงในทะเลหลวงให้สามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรสัตว์น้ำได้อย่างยั่งยืน แม้หลักการเกี่ยวกับการอนุรักษ์และการจัดการทรัพยากรมีชีวิตในทะเลหลวงจะได้รับการยอมรับ แต่ก็ยังคงมีปัญหาว่าจะนำหลักการเหล่านี้มาใช้ในทางปฏิบัติได้อย่างไร เนื่องจากตามกฎหมายระหว่างประเทศ ทะเลหลวงมิได้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของรัฐหนึ่งรัฐใด การอนุรักษ์และการจัดการทรัพยากรมีชีวิตในทะเลหลวงจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่รัฐเจ้าของธง รัฐชายฝั่งและรัฐเจ้าของท่าจะต้องร่วมมือกันเพื่อกำหนดและบังคับใช้มาตรการในการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรมีชีวิตในทะเลหลวงภายใต้กรอบขององค์การจัดการประมงระหว่างประเทศ การให้รัฐเจ้าของธงและเรือที่ทำประมงทะเลหลวงเข้ามามีส่วนร่วมในการกำหนดมาตรการในการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรมีชีวิตในทะเลหลวง ถือเป็นแนวทางหนึ่งที่จะทำให้การจำกัดเสรีภาพในการทำประมงในทะเลหลวงสามารถเป็นรูปธรรมได้จริง ประเทศไทยในฐานะรัฐหนึ่งในประชาคมโลกที่มีเรือเข้าไปทำการประมงในทะเลหลวงจึงควรแสดงความรับผิดชอบในการเข้ามีส่วนร่วมในการควบคุมเรือประมงของตนให้ปฏิบัติตามมาตรการในการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรมีชีวิตในทะเลหลวง