วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการชี้แนะของรุ่นพี่เกี่ยวกับการจัดกิจกรรมพัฒนาชนบทของนิสิตอาสาสมัคร และผลที่เกิดขึ้นกับนิสิตอาสาสมัครรุ่นน้อง วิธีการที่ใช้ในการวิจัยแบบพหุเทศะกรณี โดยมีกรณีศึกษา ที่เป็นในโครงการค่ายอาสา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 3 โครงการ มีการเก็บข้อมูลด้วยวิธีการศึกษาเอกสาร การสังเกตการจัดกิจกรรมพัฒนาชนบทของนิสิตอาสาสมัคร การสัมภาษณ์นิสิตอาสาสมัครผู้รับผิดชอบโครงการ ชาวค่าย ชุมชนในพื้นที่ที่ไปออกค่าย รวมทั้งผู้ที่มีส่วนร่วมในการสนับสนุนการจัดกิจกรรมพัฒนาชนบท วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ผู้ให้ข้อมูลทั้งหมด 100 คน การวิเคราะห์เนื้อหา การแจกแจงความถี่ และการวิเคราะห์ตารางไขว้ การชี้แนะของรุ่นพี่เกี่ยวกับการจัดกิจกรรมพัฒนาชนบท พบว่าแยกออกเป็น 3 มิติ ได้แก่ มิติสาระ แบ่งเป็น 3 แบบ คือ การชี้แนะทางปัญญา (cognitive coaching) การชี้แนะเนื้อหา (content coaching) และการชี้แนะเฉพาะจุด (responsive coaching) มิติวิธีการ แบ่งเป็น 3 แบบ คือ การชี้แนะแบบตัวต่อตัว (traditional coaching) การชี้แนะแบบพี่หลายคนสอนน้องคนเดียว (team coaching) การชี้แนะแบบพี่คนเดียวสอนน้องหลายคน (inclusion coaching) และมิติการนำไปใช้ ประกอบด้วยการชี้แนะ 1 รูปแบบ คือ การชี้แนะแบบนำข้อมูลไปชี้แนะต่อผู้อื่น ผลการวิจัยพบว่านิสิตอาสาสมัครรุ่นพี่ชี้แนะทางปัญญาผสมกับการชี้แนะเนื้อหา ด้วยวิธีการชี้แนะแบบพี่คนเดียวสอนน้องหลายคนมากที่สุด โดยชี้แนะด้านทักษะการทำงานเรื่องการบริหารจัดการมากที่สุด ส่งผลให้นิสิตอาสาสมัครมีคุณลักษณะด้านทักษะการทำงานเรื่องการบริหารจัดการมากที่สุด ทำให้การจัดกิจกรรมพัฒนาชนบทประสบความสำเร็จ บรรลุตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้