วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของการศึกษาเสริมการยิงประตูที่มีผลต่อความสามารถในการยิงประตูโทษในกีฬาบาสเกตบอล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น จำนวน 30 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง โดยทำการทดสอบความสามารถในการยิงประตูโทษแล้วจัดกลุ่มตัวอย่างเป็น 3 กลุ่มๆ 10 คน โดยวิธีการจัดกลุ่มให้มีความสามารถใกล้เคียงกัน แล้วกำหนดวิธีการทดลองให้แต่ละกลุ่มดังนี้ กลุ่มทดลองที่ 1 ฝึกยิงประตูโทษเสริมด้วยการฝึกยิงประตูด้านข้าง ทำการฝึกสัปดาห์ละ 3 วัน คือ จันทร์, พุธและศุกร์ กลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกยิงประตูโทษเสริมด้วยการฝึกยิงประตูด้านเฉียง ทำการฝึกสัปดาห์ละ 3 วันคือ จันทร์, พุธและศุกร์และกลุ่มควบคุม ฝึกยิงประตูโทษเพียงอย่างเดียว ทำการฝึกสัปดาห์ละ 3 วัน คือ จันทร์, พุธและศุกร์ ทำการฝึกทั้งสิ้น 8 สัปดาห์ โดยทำการทดสอบความสามารถในการยิงประตูโทษ ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดสอบสัปดาห์ที่ 8 นำผลที่ได้มาทำการวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวระหว่างกลุ่ม (One-way analysis of variance) และวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำภายในกลุ่ม (One-way analysis of variance with repeated measures) ถ้าพบความแตกต่างให้ทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ โดยวิธีของตูกี เอ โดยทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดสอบสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 ทั้งสามกลุ่มมีความสามารถในการยิงประตูโทษบาสเกตบอลไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ฝึกยิงประตูโทษเสริมด้วยการฝึกยิงประตูด้านข้าง มีความสามารถในการยิงประตูโทษเพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ฝึกยิงประตูโทษเสริมด้วยการฝึกยิงประตูด้านเฉียง มีความสามารถในการยิงประตูโทษเพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ฝึกยิงประตูโทษเพียงอย่างเดียวมีความสามารถในการยิงประตูโทษเพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05