วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลสำหรับผู้ดูแลเด็กโรคหืดวัย 1-5 ปีต่อระดับความรุนแรงของโรค กลุ่มตัวอย่างคือ เด็กโรคหืดวัย 1-5 ปีที่มาตรวจและรับการรักษาที่คลินิกโรคระบบทางเดินหายใจ แผนกกุมารเวชกรรม โรงพยาบาลชลบุรีและผู้ดูแล จำนวน 46 คู่ กลุ่มตัวอย่างได้รับการสุ่มเข้ากลุ่มควบคุม 24 คู่ และกลุ่มทดลอง 22 คู่ กลุ่มควบคุมได้รับการดูแลทางการพยาบาลตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลเด็กโรคหืดวัย 1-5 ปี เป็นเวลา 4 สัปดาห์ โปรแกรมถูกสร้างโดยใช้แนวคิดการดูแลตนเองที่จำเป็นเมื่อมีภาวะเบี่ยงเบนทางด้านสุขภาพของ Orem (2001) โดยได้รับการตรวจสอบและประเมินความเหมาะสมในการนำมาใช้จากผู้ทรงคุณวุฒิ 7 ท่าน โปรแกรมที่ให้ผู้ดูแลประกอบไปด้วย 1) การสร้างสัมพันธภาพระหว่างผู้ให้โปรแกรมและผู้ดูแลของเด็ก 2) การอธิบายถึงความสำคัญของพฤติกรรมการดูแลต่อระดับความรุนแรงของโรคหืด 3) การให้ความรู้ด้านต่างๆ เกี่ยวกับโรคหืด 4) การจัดสิ่งแวดล้อมสำหรับการดูแลเด็กด้วยตนเองของผู้ดูแลเก็บข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลความรุนแรงของโรคหืด 2 ครั้ง คือ ก่อนและหลังสิ้นสุดโปรแกรม 2 สัปดาห์ โดยใช้แบบประเมินความรุนแรงของโรคหืดในเด็กวัย 1-5 ปี ซึ่งพัฒนาโดยผู้วิจัย มีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาที่ .88 และค่าความเที่ยงของเครื่องมือที่ .84 ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนาเพื่อหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม (ANCOVA) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ระดับความรุนแรงของโรคในเด็กโรคหืดวัย 1-5 ปีในกลุ่มที่ผู้ดูแลได้รับโปรแกรมการส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลต่ำกว่ากลุ่มที่ผู้ดูแลได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05