วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) กำหนดตัวบ่งชี้และน้ำหนักความสำคัญของคะแนนการประเมินผลการปฏิบัติงานสาระการเรียนรู้ศิลปะ ด้านทัศนศิลป์ 2) สร้างและตรวจสอบคุณภาพของแบบประเมินผลการปฏิบัติงานสาระการเรียนรู้ทัศนศิลป์ 3) ศึกษาประสิทธิภาพและประสิทธิผลของแบบประเมินผลการปฏิบัติงาน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยประกอบด้วย ครู นักเรียนและผู้ปกครองชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนในสังกัดการศึกษาส่วนท้องถิ่น จำนวน 57 คน เครื่องมือในการวิจัยคือ แบบสัมภาษณ์และแบบประเมินผลการปฏิบัติงาน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา และสถิติบรรยาย ผลการวิจัยพบว่า แบบประเมินผลการปฏิบัติงานที่พัฒนาแล้วครอบคลุมการวัด 3 ด้าน คือ การปฏิบัติงาน ผลงาน และคุณลักษณะนิสัย เนื้อหาและการปฏิบัติงานศิลปะที่วัดแบ่งออกเป็น 4 งาน คือ 1) การเขียนภาพระบายสี 2) การพิมพ์ภาพ 3) การปั้น และ 4) การสร้างสรรค์ด้วยวัสดุ แต่ละงานมีตัวบ่งชี้ 18-19 ตัว ผู้ประเมินผลการปฏิบัติงานประกอบด้วยผู้เกี่ยวข้อง 4 กลุ่ม คือ ครู นักเรียน เพื่อน และผู้ปกครอง อัตราส่วนน้ำหนักความสำคัญของคะแนนการประเมินจากผู้ประเมิน 4 กลุ่ม เท่ากับ 50:15:25:10 และอัตราส่วนน้ำหนักความสำคัญของคะแนนจากการวัดด้านปฏิบัติงาน ผลงาน และคุณลักษณะนิสัย เท่ากับ 50:25:25 เครื่องมือมีลักษณะเป็นแบบมาตรประมาณค่าเป็นแบบสังเกตพฤติกรรม และผลงาน ระดับคุณภาพ 3 ระดับ คือ ดี ปานกลาง และปรับปรุง วิธีการให้คะแนนเป็นแบบรูบริคส์ เครื่องมือมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันที่แสดงความเที่ยงแบบความสอดคล้องระหว่งผู้ประเมิน กลุ่มครูอยู่ระหว่าง .689-.959 กลุ่มผู้ปกครองอยู่ระหว่าง .667-.802 และค่าสัมประสิทธิ์ความเที่ยงแบบวัดซ้ำในกลุ่มนักเรียนอยู่ระหว่าง .816-.911 ผลการใช้แบบประเมินผลการปฏิบัติงานกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ด้านทัศนศิลป์โดยครูผู้สอนสรุปได้ว่าเครื่องมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล