วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การศึกษาวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแนวปรากฏการณ์นิยมเพื่อศึกษาประสบการณ์ทางจิตใจของผู้ฝึกไอคิโด เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกถึงประสบการณ์ทางด้านจิตใจจากผู้ที่ฝึกไอคิโด จำนวน 9 ราย จากสถานที่ฝึกไอคิโด 3 แห่ง คือ ชมรมไอคิโดศูนย์เยาวชนกรุงเทพฯ (ไทย-ญี่ปุ่น) ชมรมไอคิโดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ชมรมไอคิโดศูนย์กีฬามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ประสบการณ์ทางจิตใจของผู้ฝึกไอคิโดในการวิจัยครั้งนี้แบ่งออกเป็น 3 ด้าน 1) ด้านสภาวะทางจิตใจขณะฝึกไอคิโด ผู้ฝึกจะได้เผชิญบททดสอบทางจิตใจจนเกิดสภาวะทางจิตใจที่หลากหลายได้แก่ สภาวะจิตใจที่ไม่สงบอันเนื่องมาจากความกลัว สภาวะจิตใจที่ท้อแท้อันเนื่องมาจากความผิดหวัง และสภาวะจิตใจที่นิ่งสงบ 2) ด้านทัศนะที่มีต่อไอคิโด ผู้ฝึกมีความเข้าใจในไอคิโดที่ลึกซึ้งมากขึ้นว่า ไอคิโดคือการฝึกแบบองค์รวมทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ และสังคม ไอคิโดคือหลักในการดำเนินชีวิต และไอคิโดคือวิถีสู่ความสงบ 3) ด้านการเรียนรู้และพัฒนาตนเองจากการฝึกไอคิโด ผู้ฝึกได้เกิดความเข้าใจในความสัมพันธ์ระหว่างจิตใจและร่างกาย จิตใจของตนเองมีการพัฒนา และมีจุดมุ่งหมายในการฝึกไอคิโดเพื่อจะพัฒนาตนเองและผู้อื่น ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าผู้ฝึกไอคิโดมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นภายในจิตใจ โดยจิตใจของผู้ฝึกเกิดการพัฒนามากขึ้น ผ่านวิธีการพัฒนาทางด้านจิตใจที่แฝงอยู่ในการฝึกไอคิโด