วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างมาตรฐานและมาตรการในการจัดเก็บวัตถุอันตราย โดยเริ่มจากการศึกษากฎหมายและมาตรฐานที่เกี่ยวข้องกับการจัดเก็บวัตถุอันตราย แล้วทำการวิเคราะห์และคัดเลือกประเภทของอุตสาหกรรมกรณีศึกษาจำนวน 5 แห่ง มาทำการวิเคราะห์หาสาเหตุของความเสี่ยงและการเกิดอุบัติภัยที่อาจเกิดจากการจัดเก็บวัตถุอันตรายโดยใช้แผนผังแสดงเหตุและผล นำสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดอุบัติภัยจากการจัดเก็บวัตถุอันตรายมาทำการประเมินความเสี่ยงและสร้างมาตรการในการปฏิบัติงานในการจัดเก็บวัตถุอันตรายให้ปลอดภัยโดยอ้างอิงจากมาตรฐานตามข้อกำหนดขององค์การสหประชาชาติและกรมโรงงานอุตสาหกรรม ผลจากการประเมินความเสี่ยงพบว่า ปัจจัยเสี่ยงอันตรายที่สำคัญในอันดับต้นของอุตสาหกรรมชิ้นส่วนยานยนต์มี 2 ปัจจัยคือ วิธีการจัดเก็บวัตถุอันตรายไม่ถูกต้องและการจัดเก็บกลุ่มของสารที่เข้ากันไม่ได้ไว้ร่วมกัน อุตสาหกรรมยางอีลาสโตเมอร์เฉพาะส่วนของห้องเก็บวัตถุดิบมี 2 ปัจจัยคือ วิธีการจัดเก็บวัตถุอันตรายไม่ถูกต้องและการจัดเก็บกลุ่มของสารที่เข้ากันไม่ได้ไว้ร่วมกัน เฉพาะส่วนของห้องเก็บอะไหล่มี 1 ปัจจัยคือ มีวิธีการจัดเก็บวัตถุอันตรายไม่ถูกต้อง อุตสาหกรรมสีผงมี 1 ปัจจัยคือ วิธีการจัดเก็บวัตถุอันตรายไม่ถูกต้อง อุตสาหกรรมฟอกย้อมสิ่งทอมี 2 ปัจจัยคือ วิธีการจัดเก็บวัตถุอันตรายไม่ถูกต้อง และการจัดเก็บกลุ่มของสารที่เข้ากันไม่ได้ไว้ร่วมกัน และอุตสาหกรรมเครื่องประดับมี 1 ปัจจัยคือ วิธีการจัดเก็บวัตถุอันตรายไม่ถูกต้อง ผลจากการสร้างมาตรการในการจัดเก็บวัตถุอันตรายแบ่งเป็น 6 ด้าน คือ (1) การควบคุมลักษณะความเป็นอันตรายของวัตถุอันตราย (2) การแยกประเภทของวิธีการจัดเก็บวัตถุอันตราย (3) ระยะห่างของการจัดเก็บวัตถุอันตราย (4) ปริมาณวัตถุอันตรายที่จัดเก็บ (5) การจัดเก็บสารที่เข้ากันไม่ได้ และ (6) การฝึกอบรมผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องกับการจัดเก็บวัตถุอันตราย ในการศึกษานี้ยังได้มีการจัดทำขั้นตอนการสร้างมาตรการในการจัดเก็บวัตถุอันตรายสำหรับโรงงานอุตสาหกรรมและเอกสารขั้นตอนการปฏิบัติงาน (Work Instruction) ของการจัดเก็บวัตถุอันตราย