วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อวิเคราะห์สภาพของนักเรียนด้านการจัดการเวลา (2) เพื่อพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพแบบตรวจสอบรายการประเมินทักษะการจัดการเวลาของนักเรียน (3) เพื่อพัฒนาเทคนิคการจัดการเวลา และ (4) เพื่อประเมินทักษะการจัดการเวลาของนักเรียนหลังการพัฒนาตนเองโดยใช้เทคนิคการจัดการเวลา วิธีวิจัยใช้การวิจัยเชิงบรรยายและการวิจัยเชิงทดลอง กลุ่มตัวอย่างสำหรับการวิจัยเชิงบรรยายเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในจังหวัดอ่างทองจำนวน 450 คน ได้มาด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย ส่วนกลุ่มตัวอย่างในการทดลองมีจำนวน 72 คน เป็นกลุ่มทดลอง 3 กลุ่ม ๆ ละ 18 คน และกลุ่มควบคุม 1 กลุ่ม จำนวน 18 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามสำหรับวัดสภาพการจัดการเวลาของนักเรียน แบบตรวจสอบรายการประเมินทักษะการจัดการเวลาที่พัฒนาขึ้น การสังเกตและการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา สถิติภาคบรรยาย และการวิเคราะห์ความแปรปรวน สรุปผลวิจัยได้ดังนี้ (1) นักเรียนเห็นคุณค่าด้านการจัดการเวลาระดับสูง มีทักษะการจัดการเวลา และประสิทธิผลของการจัดการเวลาปานกลาง ส่วนใหญ่มีปัญหาด้านการทำงานไม่เสร็จตามเวลา (ร้อยละ 81.7) เนื่องจากใช้เวลาในการเล่นอินเทอร์เน็ต (ร้อยละ 53.1) (2) แบบตรวจสอบรายการประเมินทักษะการจัดการเวลาประกอบ 4 องค์ประกอบ ได้แก่ องค์ประกอบด้านการวางแผน ด้านการทำงานให้เสร็จตามเวลาที่กำหนด ด้านการจัดการระบบอย่างมีประสิทธิภาพ และด้านกลไกการจัดการเวลา มีข้อรายการให้ประเมินตนเองจำนวน 20 ข้อ รูปแบบการให้คะแนนเป็นแบบรูบริกส์ คุณภาพของเครื่องมือมีค่าความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายใน 0.702 ความตรงเชิงเนื้อหาและความตรงเชิงโครงสร้าง (3) เทคนิคการจัดการเวลาที่พัฒนาขึ้นมี 3 ประเภท คือ เทคนิคการเตือนความจำหรือกันลืม เทคนิคการจัดลำดับความสำคัญ และเทคนิคการกำกับติดตามงานที่ต้องทำ (4) ผลการทดลองใช้เทคนิคการจัดการเวลาพบว่า นักเรียนกลุ่มทดลองที่ใช้เทคนิคการจัดการเวลาแต่ละประเภทมีทักษะการจัดการเวลาสูงกว่าก่อนทดลอง แต่มีทักษะหลังการทดลองไม่แตกต่างกัน และกลุ่มทดลองทุกกลุ่มมีทักษะการจัดการเวลาสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญที่ .05