วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาแนวทางพัฒนาการจัดการค่ายพักแรมฤดูร้อนสำหรับเด็ก โดยเทคนิควิธีวิจัยแบบเดลฟาย ซึ่งได้รวบรวมความคิดเห็นจากผู้เชี่ยวชาญ ที่เป็นนักวิชาการ เจ้าหน้าที่ภาครัฐ เจ้าหน้าที่ภาคเอกชน หรือเจ้าหน้าที่องค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไร ที่มีประสบการณ์เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานด้านการจัดค่ายพักแรมตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป จำนวน 20 ท่าน มีการดำเนินการเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามปลายเปิดในรอบที่ 1 และใช้แบบสอบถามปลายปิดแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ในรอบที่ 2 และรอบที่ 3 จากนั้นวิเคราะห์ข้อมูลแบบสอบถามรอบที่ 3 โดยการหาค่ามัธยฐาน (Median: Md) ค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ (Interquartile range: IR) และค่าสัมบูรณ์ความแตกต่างระหว่างค่ามัธยฐานกับค่าฐานนิยม (lMd-Mol) ซึ่งมีการกำหนดว่าข้อความที่นำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาการจัดค่ายพักแรมฤดูร้อนสำหรับเด็ก ต้องมีค่ามัธยฐานมากกว่าหรือเท่ากับ 3.50 มีค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ น้อยกว่าหรือเท่ากับ 1.50 และมีค่าสัมบูรณ์ความแตกต่างระหว่างค่ามัธยฐานกับค่าฐานนิยมน้อยกว่าหรือเท่ากับ 1.00 ผลการวิจัยพบว่า แนวทางพัฒนาการจัดการค่ายพักแรมฤดูร้อนสำหรับเด็ก สามารถแบ่งออกเป็น 5 ด้าน คือ ด้านการวางแผนในการจัดค่ายพักแรมฤดูร้อนสำหรับเด็ก โดยผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันอยู่ในระดับมากที่สุด (Md=4.63, lMd-Mol=0.10, IR=0.67) ด้านการจัดค่ายพักแรมฤดูร้อนสำหรับเด็กเป็นฝ่ายต่างๆ โดยผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันอยู่ในระดับมากที่สุด (Md=4.64, lMd-Mol=0.12, IR=0.71) ด้านคุณสมบัติของผู้ปฏิบัติงาน โดยผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันอยู่ในระดับมากที่สุด (Md=4.99, lMd-Mol=0.01, IR=0.51) ด้านการชี้นำของผู้บริหารค่ายพักแรม โดยผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันอยู่ในระดับมากที่สุด (Md=5.00, lMd-Mol=0.00, IR=0.50) และด้านการควบคุมค่ายพักแรมให้เป็นไปตามแผนที่วางไว้ โดยผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันอยู่ในระดับมากที่สุด (Md=5.00, lMd-Mol=0.00, IR=0.50) สรุปผลการวิจัยพบว่า ผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันว่า แนวทางพัฒนาการ จัดการค่ายพักแรมฤดูร้อนสำหรับเด็ก ควรประกอบด้วยการจัดการในด้านการวางแผน ด้านการจัดองค์การ ด้านคุณสมบัติของผู้ปฏิบัติงาน ด้านการชี้นำ และด้านการควบคุม