วิทยานิพนธ์ (ค.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

การวิจัยเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนาระบบการเรียนการสอนด้วยใช้วิดีโอคอนเฟอเรนซิงสำหรับสถาบันราชภัฏ กลุ่มตัวอย่างสำหรับการพัฒนาระบบ คือ ผู้บริหารสถาบันราชภัฏ จำนวน 41 คน ผู้ประสานงานหรือตัวแทนของสถาบันราชภัฏ 18 คน อาจารย์ผู้สอนด้วยระบบวิดีโอคอนเฟอเรนซิง 30 คน นักศึกษาระดับอุดมศึกษาจากสถาบันการศึกษาต่าง ๆ ที่เคยเรียนด้วยวิดีโอคอนเฟอเรนซิง จำนวน 45 คน นักศึกษาสถาบันราชภัฏนครปฐม จำนวน 72 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านวิดีโอคอนเฟอเรนซิง 5 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ผลการวิจัย ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. ระบบการเรียนการสอนด้วยใช้วิดีโอคอนเฟอเรนซิงสำหรับสถาบันราชภัฏ ประกอบด้วย 1.1 รูปแบบการเรียนการสอน เป็นแบบบรรยายประกอบสื่อจากห้องเรียนต้นทางไปยังปลายทางมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้เรียนกับผู้เรียนในทุก 15-20 นาที ของการเรียนการสอน 1.2 ด้านการจัดการ มี 4 ด้าน คือ 1) การจัดอบรมครูผู้สอน ผู้ช่วยสอน และช่างเทคนิคเกี่ยวกับระบบวิดีโอคอนเฟอเรนซิงโดยใช้แผนการสอนเพื่อเป็นการเตรียมการเรียนการสอน 2) การจัดให้มีช่างเทคนิคประจำห้องเรียนทุกห้องเรียน 3) การจัดให้มีครูผู้ช่วยสอน (Teaching assistant) ประจำทุกห้องเรียน และ 4) การจัดให้มีสื่อสำรองที่เป็นการบันทึกเทปวิดีทัศน์ วีซีดี หรือ ดีวีดี และเว็บ (Web based lesson) 5) การฝึกผู้เรียนเกี่ยวกับการใช้เครื่องมือสื่อสารในห้องเรียนได้ 1.3 ระบบวิดีโอคอนเฟอเรนซิง ในงานวิจัยนี้ ใช้เทคโนโลยีวิดีโอคอนเฟอเรนซิงตามมาตรฐาน H.320 2. การศึกษาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาที่เรียนด้วยวิดีโอคอนเฟอเรนซิงและนักศึกษาที่เรียนในห้องเรียนปกติ ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05