วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาและพัฒนาระบบในการกำจัดสารอาหาร ได้แก่ ไนโตรเจนและฟอสฟอรัสโดยใช้ระบบบำบัดน้ำเสียแบบแผ่นกั้นไร้อากาศร่วมกับถังปฏิกรณ์ชีวภาพเมมเบรน เพื่อนำไปเป็นแนวทางในการนำไปใช้งานต่อไป ในงานวิจัยนี้มีทั้งหมด 2 ระบบโดยมีความแตกต่างของจำนวนแผ่นกั้นของถังปฏิกรณ์ไร้อากาศอยู่ที่ 3 และ 5 แผ่น โดยทำการทดลองพร้อมกันและแบ่งออกเป็น 3 การทดลอง ได้แก่ การทดลองที่ 1 ศึกษาผลของเวลากักเก็บน้ำเสียที่มีผลต่อการบำบัดสารอาหารของระบบการทดลองที่ 2 ศึกษาผลของอัตราส่วนการเวียนสลัดจ์จากถังปฏิกรณ์ชีวภาพเมมเบรนเข้าสู่ระบบแผ่นกั้นไร้อากาศ โดยการแปรอัตราส่วนการเวียนสลัดจ์เข้าสู่ส่วนของระบบแผ่นกั้นไร้อากาศที่หัวถังต่อกลางถัง และการทดลองที่ 3 ศึกษาผลของอายุสลัดจ์ที่มีผลต่อการกำจัดสารอาหารของระบบ โดยเพิ่มอายุสลัดจ์เป็น 40 วัน น้ำเสียที่ใช้ในงานวิจัยเป็นน้ำเสียจริงจากอาคารเจริญวิศวกรรม คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีค่าซีโอดีของน้ำเสีย ไนโตรเจนทั้งหมด และค่าฟอสฟอรัสทั้งหมดที่ป้อนเข้าระบบอยู่ในช่วง 150-250, 35-65 และ 5-8 มก./ล. ตามลำดับ ผลการทดลองพบว่า ทั้ง 2 ระบบมีประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดี ไนโตรเจนทั้งหมด และฟอสฟอรัสทั้งหมดสูงกว่าร้อยละ 95 90 และ 85 ตามลำดับ จากการเปรียบเทียบประสิทธิภาพการบำบัดของระบบพบว่าระยะเวลากักเก็บน้ำเสียที่เหมาะสมที่สุดในงานวิจัยนี้คือ 3 ชั่วโมง อัตราส่วนการเวียนสลัดจ์ที่เหมาะสมคือ 100:0 อายุสลัดจ์ที่เหมาะสมคือ 40 วัน และระบบแผ่นกั้นไร้อากาศแบบ 5 ห้องมีประสิทธิภาพการกำจัดสารอาหารของระบบได้ดีกว่าระบบแผ่นกั้นไร้อากาศแบบ 3 ห้อง ค่าฟลักซ์เฉลี่ยของแผ่นเยื่อเท่ากับ 30 ลิตร/ตร.ม.-ชม. โดยควบคุมความดันลดของระบบไม่เกิน 10 กิโลปาสคาล