วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการฝึกการจับไม้มือเดียวและการจับไม้สองมือที่มีต่อความสามารถของผู้เริ่มฝึกกีฬาเทนนิสวัยเด็ก กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สมัครเรียนเทนนิสในโครงการพัฒนาเยาวชนสู่นักเทนนิสอาชีพของลอนเทนนิสสมาคมแห่งประเทศไทย อายุระหว่าง 7-10 ปี จำนวน 30 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง ทดสอบการตีลูกหน้ามือแล้วแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม โดยวิธีจับคู่แล้วสุ่มกำหนดเข้าแต่ละกลุ่ม ๆ ละ 15 คน คือกลุ่มทดลองที่ 1 โปรแกรมการจับไม้มือเดียว และกลุ่มทดลองที่ 2 โปรแกรมการจับไม้สองมือ ทำการฝึกสัปดาห์ละ 3 วัน เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ ทดสอบผลการฝึก 3 ครั้ง คือ ก่อนการฝึก หลังการฝึก 4 สัปดาห์และหลังการฝึก 8 สัปดาห์ วิเคราะห์ผลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่า“ที”และการวิเคราะห์ความแปรปรวนชนิดวัดซ้ำหากพบว่ามีความแตกต่างจึงเปรียบเทียบเป็นรายคู่ โดยวิธีแอล เอส ดี กำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการฝึกการตีลูกหน้ามือของกลุ่มทดลองที่ 1 มีความแตกต่างกันระหว่างก่อนการฝึก หลังการฝึก 4 สัปดาห์ และหลังการฝึก 8 สัปดาห์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนการตีลูกหลังมือของกลุ่มทดลองที่ 1 ระหว่างก่อนการฝึก หลังการฝึก 4 สัปดาห์ และหลังการฝึก 8 สัปดาห์ ไม่แตกต่างกัน 2. ผลการฝึกการตีลูกหน้ามือและการตีลูกหลังมือของกลุ่มทดลองที่ 2 มีความแตกต่างกันระหว่างก่อนการฝึก หลังการฝึก 4 สัปดาห์ และหลังการฝึก 8 สัปดาห์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ผลการฝึกการตีลูกหน้ามือและหลังมือ ระหว่างกลุ่มทดลองที่ 1 และกลุ่มทดลองที่ 2 ก่อนการฝึก หลังการฝึก 4 สัปดาห์ และหลังการฝึก 8 สัปดาห์ ไม่แตกต่างกัน สรุปได้ว่าการฝึกกีฬาเทนนิสด้วยโปรแกรมการจับไม้มือเดียวไม่แตกต่างกันกับโปรแกรมการจับไม้สองมือ