| ชื่อเรื่อง | : | ผลของเวลาการกวนและการเวียนตะกอนต่อการผลิตก๊าซชีวภาพจากเศษอาหารโดยระบบหมักไร้อากาศแบบแห้งในขนาดใช้งานจริง |
| นักวิจัย | : | ทวินันท์ สเลอาด |
| คำค้น | : | การหมัก , ขยะ , ก๊าซชีวภาพ -- การผลิต , อุตสาหกรรมก๊าซชีวภาพ |
| หน่วยงาน | : | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| ผู้ร่วมงาน | : | ชวลิต รัตนธรรมสกุล , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย |
| ปีพิมพ์ | : | 2554 |
| อ้างอิง | : | http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/23557 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554 การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของเวลาการกวนและการเวียนตะกอนต่อการผลิตก๊าซชีวภาพจากเศษอาหารโดยระบบหมักไร้อากาศแบบแห้งในขนาดใช้งานจริง โดยระบบที่ใช้ในการศึกษาเป็นลักษณะ ถังสแตนเลสรูปทรงกระบอกแนวนอนมีปริมาตร 12 ลูกบาศก์เมตร ภายในมีใบพัดกวน ซึ่งในงานวิจัยแบ่งออกเป็นการทดลอง 2 ช่วงการทดลอง โดยช่วงการทดลองที่ 1 หาค่าอัตราเวียนตะกอนที่ดีที่สุดต่อการผลิตก๊าซชีวภาพ และช่วงการทดลองที่ 2 หาค่าเวลาการกวนที่เหมาะสมต่อการผลิตก๊าซชีวภาพ ทำการทดลองเป็นระยะเวลา 30 วันของแต่ละการทดลอง ผลการทดลองที่สภาวะคงตัวจากการทดลองหาอัตราเวียนตะกอนที่ดีที่สุดต่อการผลิตก๊าซชีวภาพ พบว่าที่อัตราการเวียนตะกอน 50 และ 100 เปอร์เซ็นต์ (ปริมาตรต่อปริมาตร) มีประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีร้อยละ 80.93 และ 82.91 ตามลำดับ มีประสิทธิภาพการกำจัดของแข็งทั้งหมดร้อยละ 69.87 และ 71.92 มีประสิทธิภาพการกำจัดของแข็งระเหยร้อยละ 82.50 และ 83.85 ตามลำดับ จากการทดลองพบว่าอัตราเวียนตะกอนมีผลต่อการกำจัดซีโอดี ของแข็งทั้งหมดและของแข็งระเหยได้ทั้งหมด และยังพบอีกว่าเมื่อเปรียบเทียบอัตราเวียนตะกอนที่ 50 และ 100 เปอร์เซ็นต์ ต่ออัตราการผลิตก๊าซชีวภาพ พบว่ามีอัตราการผลิตก๊าซชีวภาพคือ 0.69 และ 0.71 ลบ.ม.ต่อกก.ซีโอดีที่ถูกกำจัด โดยมีองค์ประกอบของก๊าซมีเทนเป็น 56.35 และ 60.90 เปอร์เซ็นต์ ด้วยเหตุนี้จึงสรุปได้ว่าที่อัตราเวียนตะกอนที่ 100 เปอร์เซ็นต์สามารถผลิตก๊าซชีวภาพได้มากที่สุด จากการทดลองหาค่าเวลาการกวนที่เหมาะสมต่อการผลิตก๊าซชีวภาพ พบว่าที่เวลาการกวน 30, 60 และ 90 นาทีต่อวัน มีประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีร้อยละ 85.07, 87.35 และ 83.58 ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าที่เวลาการกวน 60 นาทีต่อวัน สามารถกำจัดสารอินทรีย์ได้มากที่สุด ส่วนประสิทธิภาพการกำจัดของแข็งทั้งหมดมีค่าร้อยละ 74.85, 76.42 และ 78.29 ตามลำดับ ประสิทธิภาพการกำจัดของแข็งระเหยมีค่าร้อยละ 85.40, 86.69 และ 87.68 ตามลำดับ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเมื่อเวลาการกวนเพิ่มมากขึ้นสามารถกำจัดปริมาณของแข็งและของแข็งระเหยได้มากขึ้น และยังพบอีกว่าเมื่อเปรียบเทียบเวลาการกวน 30, 60 และ 90 นาทีต่อวัน ต่ออัตราการผลิตก๊าซชีวภาพ พบว่ามีค่า 0.53, 0.69 และ 0.52 ลบ.ม.ต่อกก.ซีโอดีที่ถูกกำจัด ตามลำดับ โดยมีองค์ประกอบของก๊าซมีเทนเป็น 58.4, 61.6 และ 55.9 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ สรุปได้ที่เวลาการกวน 60 นาทีต่อวัน เหมาะสมต่อการผลิตก๊าซชีวภาพมากที่สุด |
| บรรณานุกรม | : |
ทวินันท์ สเลอาด . (2554). ผลของเวลาการกวนและการเวียนตะกอนต่อการผลิตก๊าซชีวภาพจากเศษอาหารโดยระบบหมักไร้อากาศแบบแห้งในขนาดใช้งานจริง.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ทวินันท์ สเลอาด . 2554. "ผลของเวลาการกวนและการเวียนตะกอนต่อการผลิตก๊าซชีวภาพจากเศษอาหารโดยระบบหมักไร้อากาศแบบแห้งในขนาดใช้งานจริง".
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ทวินันท์ สเลอาด . "ผลของเวลาการกวนและการเวียนตะกอนต่อการผลิตก๊าซชีวภาพจากเศษอาหารโดยระบบหมักไร้อากาศแบบแห้งในขนาดใช้งานจริง."
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554. Print. ทวินันท์ สเลอาด . ผลของเวลาการกวนและการเวียนตะกอนต่อการผลิตก๊าซชีวภาพจากเศษอาหารโดยระบบหมักไร้อากาศแบบแห้งในขนาดใช้งานจริง. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2554.
|
